สวัสดีค่ะ แม่ต้อย ผู้เป็นตัวแบบการทำงานของแป๋มผู้หนึ่ง

          ขออนุญาตแม่ต้อย บอกกล่าวที่มาที่ไปที่หลายคนเมลล์มาสอบถามแป๋มมากมายหลายท่าน  ถึงแรงบันดาลใจที่ดูจะสูงส่งเกินมนุษย์มนาโดยทั่วไป  ขออนุญาตตอบที่นี่เลยนะคะ (ขอแม่ต้อยด้วยค่ะ)

          เริ่มแรกเลยแป๋มศึกษาเรื่องราวและอุดมการณ์อันแรงกล้าของบุคคลผู้เป็นต้นแบบนับจากผู้เป็นบิดา ผู้หลักผู้ใหญ๋ในวงการศึกษา อาศัยการสังเกตแบบครูพักลักจำสั่งสมความเป็นตัวตน  จนเลือกที่จะดำเนินชีวิตในเส้นทางที่การ"สร้างคน" ขอเป็น "ครู"  สละกรอบของสังคมที่หมายมั่นให้ไปสู่การ"ซ่อมคน"ด้วยโควตาเป็นแพทย์  แม้จะถูกกดดันจากกระแสสังคมในขณะนั้น  แต่ก็อดทนจนทุกคนยอมรับพร้อมให้คำมั่นกับบูรพาจารย์จะเป็นครูที่ดี  ไม่ทำให้ผิดหวัง ความเข้าใจเด็กห้องคิงของครูแป๋มจึงลึกซึ้งที่สุดจากชีวิตของตนเอง  เห็นรอยยิ้มของทุกท่านทุกครั้งที่ได้ไปกราบขอพรในวันสำคัญของครูจึงมีแต่คำอวยพรที่เป็นมงคลชีวิตให้แป๋ม  นั่นเองจึงเป็นที่มาแห่งเรื่องราวที่ท่านได้เห็นได้ทราบภาพที่นำเสนอ  อันเกิดจากที่มาที่ไปจากหัวใจที่มอบให้กับวงการศึกษาไทยตลอดไปค่ะ...ปัจจุบันแป๋มจะกลับไป"สำนึกรักบ้านเกิด"ด้วยการทำประโยชน์ให้กับโรงเรียน และมหาวิทยาลัยที่เคยเรียนมาในลักษณะ"ปิดทองหลังพระ"มากกว่าค่ะ

นี่คือเรื่องจริงจากชีวิตครูไทยคนหนึ่งค่ะ
ขอบคุณแม่ต้อยด้วยนะคะ