สวัสดีค่ะ คุณพันคำ

แป๋มเจอเหตุการณ์แบบนี้เองค่ะ
บ๊อบบี้เป็นลูกสุนัขที่บ้านตัวเล็กๆ
วิ่งอยู่แต่ในเขตรั้วบ้านของเรา
วันหนึ่งพ่อกำลังเอารถเข้าบ้าน
ไม่รู้สุนัขเจ้ากรรมหิวโซมาจากไหน
ตรงเข้ากัดบ๊อบบี้อารามตกใจจึง
วิ่งหนีไปที่ถนนหน้าบ้านที่รถหกล้อ
คันหนึ่งวิ่งมาพอดี...คุณพระช่วย...
ล้อรถทับเจ้าบ๊อบบี้กลางลำตัวพอดี
ตัวเล็กๆของบ๊อบบี้หมุนตามแรงล้อ
จนอวัยวะบริเวณท้องทะลักออกมา
เจ้าบ๊อบบี้ตายทั้งที่ตาของมันยังลืมอยู่...

ตอนนั้นแป๋มเรียนอยู่ป.5 ตกใจจนเป็นลม
ร้องไห้สงสารบ๊อบบี้แล้วโทษตัวเองตลอด
แป๋มต้องฝันร้ายนอนร้องไห้เป็นเวลานับเดือน
และวันนี้เป็นวันที่ย้อนรอยให้นึกถึงเหตุการณฺร้าย
น้ำตาเริ่มไหลและความรู้สึกหดหู่กลับมาอีกครั้ง

สุนัขตัวนี้โชคดีกว่าเจ้าบ๊อบบี้มากนักตรงที่มันยังไม่ตาย....เศร้าค่ะ....