ชายคนหนึ่งยืนรอรถเมล์ข้างทาง พร้อมถุงไก่ย่างที่ซื้อมาเพื่อไปฝากที่บ้าน หมาวัยรุ่นเดินข้ามมาจากอีกฟากหนึ่งของถนน หันหน้ามุ่งตรงมายังชายคนนั้น (ทำนองว่าได้กลิ่นไก่ แล้วจะมาขอทาน) แต่ชายคนนั้นไม่รู้จักหมาข้างถนนตัวนั้น ก็เกรงว่าหมาจะมาทำร้าย จึงยกมือไล่หมาไป หมาหยุดชะงักการเดินนิดหนึ่ง เดินกลับแล้วหันกลับมามองด้วยความอาลัยอยู่บนกลางถนน สักครู่มีเสียงบีบแตรสองครั้ง (ปี้น ปี้น) เพียงเสี้ยววินาทีรถกระบะก็วิ่งตรงเข้าชนหมาตัวนั้นกระเด็นไปประมาณสามเมตรจากจุดเดิม สิ่งที่ชายคนนั้นได้เห็นคือหมาตัวนั้นกำลังนอนกรีดร้องใต้ท้องรถระหว่างล้อทั้งสี่ที่เคลื่อนห่างออกไปอย่างรวดเร็ว เดชะบุญมันโดนชนอย่างเดียวมันไม่ถูกล้อทับ ไม่มีคราบเลือดให้เห็น แต่กระดูกมันอาจหัก
เสียงที่กรีดร้องครวญนั้นสื่อสารออกไปทำให้หมาในละแวกบ้านนั้นต่างร้องโหยหวนกันระงมครู่ใหญ่ แล้วหมาตัวหนึ่งก็วิ่งรี่ไปใกล้หมานั้น ในขณะที่หมาที่ถูกรถชนลุกเดินด้วยสองเท้าหน้า พยายามลากสองเท้าหลังที่น่าจะใช้การไม่ได้หลบเข้าพุ่มไม้ข้างทาง แล้วมันก็แยกเขี้ยวใส่หมาที่เข้ามาใกล้มัน ทำนองว่าอย่ามาทำร้ายมันนะ มันยังสู้ได้................
เป็นอีกชีวิตของหมาข้างถนน
หมาข้างถนน เป็นหมาสาธารณะ มีคนให้ข้าวให้อาหารเป็นบางครั้งบางคราว (อาจด้วยความเอ็นดูสงสาร) แต่ไม่มีใครเป็นเจ้าของเต็มตัว
โ ธ่ เ อ้ ย ......น่ า ส ง ส า ร จั ง เ ล ย ค่ ะ อ า จ า ร ย์ ...
คุณ Kitty Jump
อ า จ า ร ย์ ค่ ะ
ต อ น นี้ อ ยู่ ก ท ม . ยั ง ไ ม่ ไ ด้ ย้ า ย เ ล ย ค่ ะ ... (ติดปัญหาเรื่องงานนิดหน่อย)
ห า ก ไ ด้ ไ ป เ มื่ อ ไ ห ร่ จ ะ ส่ ง ข่ า ว ใ ห้ ท ร า บ น ะ ค่ะ
^_^""""
แล้วจะรอฟังข่าวครับ คุณ Kitty "happily" Jump :)
สวัสดีค่ะ คุณพันคำ
แป๋มเจอเหตุการณ์แบบนี้เองค่ะ
บ๊อบบี้เป็นลูกสุนัขที่บ้านตัวเล็กๆ
วิ่งอยู่แต่ในเขตรั้วบ้านของเรา
วันหนึ่งพ่อกำลังเอารถเข้าบ้าน
ไม่รู้สุนัขเจ้ากรรมหิวโซมาจากไหน
ตรงเข้ากัดบ๊อบบี้อารามตกใจจึง
วิ่งหนีไปที่ถนนหน้าบ้านที่รถหกล้อ
คันหนึ่งวิ่งมาพอดี...คุณพระช่วย...
ล้อรถทับเจ้าบ๊อบบี้กลางลำตัวพอดี
ตัวเล็กๆของบ๊อบบี้หมุนตามแรงล้อ
จนอวัยวะบริเวณท้องทะลักออกมา
เจ้าบ๊อบบี้ตายทั้งที่ตาของมันยังลืมอยู่...
ตอนนั้นแป๋มเรียนอยู่ป.5 ตกใจจนเป็นลม
ร้องไห้สงสารบ๊อบบี้แล้วโทษตัวเองตลอด
แป๋มต้องฝันร้ายนอนร้องไห้เป็นเวลานับเดือน
และวันนี้เป็นวันที่ย้อนรอยให้นึกถึงเหตุการณฺร้าย
น้ำตาเริ่มไหลและความรู้สึกหดหู่กลับมาอีกครั้ง
สุนัขตัวนี้โชคดีกว่าเจ้าบ๊อบบี้มากนักตรงที่มันยังไม่ตาย....เศร้าค่ะ....
สวัสดีคุณครูแป๋ม
กรรมเป็นมรดกค่ะ
สวัสดีครับพี่พันคำ
ทั้งเหตุการณ์น้องหมาของพี่เองและของคุณแป๋มนั้นช่างกระทบความรู้สึกดีแท้ :(
ให้เรามองหมาในแง่ดีนะครับ จ้องตามันก็จะรู้ว่านี่ก็เพื่อนเราเหมือนกัน :)
ขอบคุณมากๆครับกับเรื่องราวดีดี
หนี ห่าว มา Lin Hui เหล่าซือ
โอ้...จริงด้วยครับพี่ มันติดตาดี๊ดีนะเหตุการณ์อะไรอย่างนี้
ช่วยกันได้อย่างที่พี่ว่าคือ ขับช้าลงบ้างคงไม่เป็นไรกระมังครับในเขตชุมชนน่ะ
ยิ่งทางหลวงเวลาเราขับไปเที่ยวข้ามจังหวัดนะครับ โอ้โห แบนเป็นเนื้อเดียวกับถนนเป็นระยะระยะเลย เศร้าใจจริง
ผมว่าหมามันรู้เรื่องนะถ้าเราใส่ใจกับเค้าโดยการเตือนและเห็นว่าหมาก็คือชีวิตที่มีคุณประโยชน์ต่อเผ่าพันธุ์มันเอง และอื่นๆอีกมากมาย :)
สวัสดี คุณ adayday
พันคำ
ขอขีดฆ่าข้อความ ให้เห็นเป็นเพียงอุทาหรณ์ กลัวสะเทือนใจ
กรรมเกิดจากการกระทำ ใครทำกรรมดี ย่อมได้รับผลดี ใครทำกรรมไม่ดีย่อมได้ผลที่ไม่ดี ไม่มีข้อยกเว้นค่ะเป็นกฏของธรรมชาติค่ะ
ขอบคุณครับอาจารย์ Lin Hui
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับผมกลางสามแยกแห่งหนึ่ง ผมปั่นจักรยานผ่านไปเห็นเถาวัลย์ชนิดหนึ่งมีดอกสีน้ำเงินสะดุดตา เลื้อยพันป้ายโฆษณา จึงจอดรถจักรยานเดินเข้าไปดูให้ชัดว่าเป็นดอกอะไร เมื่อผมเดินเข้าไป มีหมาตัวหนึ่งวิ่งสวนออกมา ในเสี้ยวพริบตานั่นเอง รถยนต์ที่กำลังจะแล่นผ่านไปก็ชนหมาเข้าอย่างจัง
ผมรู้คำตอบแล้วว่าดอกไม้ชนิดนั้นคือดอกอัญชัน แต่หมาที่วิ่งออกไปด้วยความตกใจต้องจบชีวิตลง
ขอบคุณ คุณสายลมริน
มาชี้แจงอีกครั้งค่ะ คุณพันคำ
ขณะเกิดเหตุ แป๋มกำลังวิ่งถลาหวังจะอุ้มเจ้าหมาน้อยมาไว้แนบอกเช่นเคย จึงไม่ได้สังเกตว่ามีรถใหญ่แล่นมาด้วยความเร็วสูง ขณะที่แป๋มมีคุณลุงใจดีท่านหนึ่งดึงแขนไว้ได้ทันท่วงที ไม่เช่นนั้นแป๋มคง..ไม่ต่าง..จาก..เจ้าบ๊อบบี้...เป็นฝันร้ายของทุกคนในครอบครัวจริงๆค่ะ....
กับข้อคำถามที่คุณถามแป๋มว่า...."คุณครูว่า หมาถูกชนพิการนั้นยังดีเพราะไม่ตาย พันคำว่าแต่มันเหมือนตายทั้งเป็น.........."
อืม...แป๋มเองกลับมองว่าการที่มันพิการแต่ยังมีลมหายใจอยู่ ยัง
โชคดีกว่าตายไปจากโลกนี้นะคะ เพราะถึงยังไง...มันก็ยังมีหัวใจและสัญชาตญานของความเป็นหมาอยู่เต็มหัวใจ..ปากของมันยังทำหน้าที่ "เห่าหอน"ได้โดยไม่เกี่ยวกับร่างกายที่พิการของมันค่ะ.....
"แม้กายจะพิการแต่อย่าให้ใจพิการตามไปด้วย"..ก็เป็นพอ..จริงไหมคะ?
คุณครูแป๋ม