สวัสดีครับ.อ. กิติยา เตชะวรรณวุฒิ
ผมไม่เคยรู้สึกเขินอายต่อสถานะที่ถูกเพื่อนๆ เรียกว่าเด็กวัดเลยนะครับ เพราะหนึ่งคือความจริงและสองก็คือวัดเป็นสถานที่อันมงคลของชีวิต การได้เข้าไปสู่วิถีนั้น ก็ถือเป็นความโชคดีของชีวิตไปในตัว
ผมชอบเวลาที่ตัวเองมาดักรอ "รับบาตร" บริเวณประตูเข้าวัด บางทีก็ลุ้นกับเพื่อนๆ ว่าวันนี้ ใครจะได้รับบาตรของเจ้าอาวาส หรือหลวงพี่ท่านใด เคยมีบ้างเหมือนกันที่ฝนตกหนัก พื้นเฉะแฉะ พลอยให้ฝาบาตรหล่นในขณะที่อุ้มบาตรเดินกลับเข้าสู่ตัววัด ทำเอาข้าวเหนียวโดนน้ำแฉะไปเหมือนกัน
ขอบคุณครับ