นมัสการ หลวงพี่ชัยวุธครับ

ผมไม่ได้เป็นตากล้่องและไม่ได้อยู่ชมรมถ่ายภาพอะไร แต่ด้วยสาเหตุหลายประการทำให้ในชีวิตมีกล้องผ่านมือมาหลายตัวแล้ว ตั้งแต่ตอนเป็นนักเรียนเตรียม ก็แบบกล้องแคนนอนของพ่อกลายมาเป็นกล้องประจำกลุ่มเวลาไปเที่ยวกับเพื่อน และเมื่อปีที่แล้วก็ตัดสินใจซื้อ digital DSLR (dgtal single-len) มาใช้

โดยส่วนตัวคิดว่าเดี๋ยวนี้กล้องมันช่วยเราเยอะ อะไรๆก็อัตโนมัติ แต่ถ้าเราสังเกตคุณภาพของรูปมันไม่ได้ดังใจ เราอาจจะเริ่มปรับโน้นนี่ได้นิดหน่อย อาทิ

ความสว่าง

ความชัดลึก

ความสว่างก็ปรับได้สองสามวิธี คือ เปิดหน้ากล้องให้กว้างมากข้น หรือลดความเร็วที่ชัตเตอร์เปิดปิดให้ช้าลง แสงก็จะเข้าได้เยอะมากขึ้น หรือไม่ก็ใช้แฟลชไปเลย แต่แสงจะกระด้างกว่าแสงธรรมชาติ แฟลชจะช่วยอีกกรณีคือถ่ายภาพย้อนแสง หรือถ่ายภาพคนหรือสิ่งของในร่มแต่ข้างหลังสว่างมากๆ กล้องมันเข้าใจผิดว่าแสงพอถมถืด ถ่ายออกมาหน้าคนก็มืดไป หรือสิ่งของก็มืดไป เราบังคับแฟลชมาช่วยได้นิดหน่อย

ส่วนความชัดลึกนั้น ผมไม่แน่ใจว่ากล้อง digital ธรรมดาๆจะปรับอะไรได้มากน้อยแค่ไหน แต่ยิ่งตัวเลขความไว (เช่น 22 16 8 4 ลงมาถึง 2 หรือ 1.4 ยิ่งเลขสูงๆยิ่งมีความชัดลึกมาก สิ่งที่อยู่ในระยะคมชัดก็จะเยอะ ยิ่งเลขต่ำๆความชัดลึกน้อย สิ่งที่หลุดนอกระยะคมชัดก็จะเยอะ มีที่ใช้ทั้งสองประการ ประการแรกต้องการรวมของเอาไว้่ชัดๆเยอะๆ ประการที่สอง เน้นเฉพาะบางที่ สวนที่อื่นจะเบลอๆ ก็เป็นศิลป์ดีเหมือนกัน

จาก concept สองอย่างนี้ ไปประกอบกับการวางองค์ประกอบภาพ และถ่ายทอดความคิดคำนึงของคนถ่าย ไม่นานการถ่ายรูปก็จะเป็นงานอดิเรกที่สุนทรีย์และบ่อยครั้งทำให้เรา "ขยายปัจจุบัน" ได้นานขึ้น ละเอียด ละเมียดละไม และ "มองเห็น" สิ่งเล็กๆน้อยๆในความเป็นไปรอบตัวเรามากขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

ข้อดีของกล้อง digital คือ ไม่ต้องล้าง อัด ซึ่งแพงมาก เดี๋ยวนี้อยากถ่ายเท่าไหร่ก็ถ่ายไป แล้วเอามาลบล้างภายหลังได้ง่ายๆ ถ่ายปุ๊บก็ไม่ต้องรอกลับบ้าน เดี๋ยวนี้ชมดูเดี๋ยวนั้นได้เลย ว่าต้องถ่ายใหม่ หรือพอแล้ว

เอาใจช่วยคนเข้าวงการครับ

นมัสการ