สวัสดีค่ะ ท่านผู้เฒ่า-วอญ่า

อย่างว่าแหล่ะค่ะ
การสอนของพ่อแม่ในยุคปัจจุบัน ไม่เหมือนกับสมัยเราในวัยเด็กเลยนะคะ

สมัยเราพ่อแม ผู้ใหญ่ที่แวดล้อมเลี้ยงดูเรานั้น เลี้ยงดูถึงแม้ทะนุถนอม แต่เมื่อเราเจอความเจ็บปวด ก็ไม่เคยทำโทษสิ่งที่ทำให้เจ็บ ปล่อยให้เราเรียนรู้กับสิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดเอง และอยู่กับสิ่งนั้นให้คุ้นเคย
แต่เด็กสมัยนี้พ่อแม่กลับทำโทษสิ่งที่ทำให้เด็กเจ็บ ไม่ยกเว้นแม้แต่พื้นดินที่เขาเหยียบอยู่ จนเด็กไม่เคยมองเข้ามาในตัวเอง มัวแต่กล่าวโทษสิ่งรอบกายที่ทำร้ายตัวเอง
พอโตขึ้นการสู้รบกับสิ่งเลวร้ายที่รุมเร้าเข้ามา ก็เลยต่อสู้ไม่ได้ จนมีการทำร้ายคนอื่นหรือแม้แต่ตัวเองในปัจจุบัน 
ท่านผู้เฒ่าเคยสังเกตไหมคะ เด็กสมัยนี้ทำไมทำร้ายตัวเองง่ายจังเลยคะ
ไม่ยกเว้นแม้แต่การฆ่าตัวเอง ที่พุทธถือว่า เป็นบาปอย่างมหันต์ เขาก็กระทำ คิดแต่เพียงว่า ไม่มีตัวเขา ณ ตอนนี้ เรื่องต่างๆ คงดีขึ้น และหลายคนก็คงสบายใจที่ไม่มีเขาอยู่ ณ ตรงนั้น ... มีแต่กล่าวโทษตัวเอง หรือ สิ่งรอบข้าง
ไม่เคยคิดดี หรือ มองกลับกัน ... ดีจังที่เราเจอโจทย์อย่างงั้น ต้องฟันฝ่าโจทย์ที่เข้ามาให้ได้ ... 
พวกเราในวัยที่เคยผ่านช่วงนั้นมา คงต้องช่วยกันช่วยเหลือพวกเขาแล้วหล่ะค่ะ