สวัสดีค่ะอาจารย์ปัท

เรื่องราวแบบนี้พี่ก็มีประสบการณ์อยู่หลายครั้งค่ะ...มีทั้งที่ให้แล้วได้เงินคืน และมีทั้งที่ให้โดยไม่ได้เงินคืนค่ะ... ชาวบ้านหลายคนเป็นคนดีแต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่ แม้รู้ว่าเป็นหนี้เรา อยากคืนเงินให้เรา แต่ก็ไม่มีทางออก สุดท้าย ก็คือ ไม่สามารถใช้คืนเงินที่ยืมไปได้...

ซึ่งพี่ก็ตั้งใจตั้งแต่แรกแล้วว่า แม้ไม่ได้เงินคืนก็ไม่เป็นไร..ถือว่าเราได้มีโอกาสแบ่งปัน สิ่งที่เราพอมีให้ผู้อื่น เป็นการได้ "ทำบุญ" ด้วยค่ะ

ลูกศิษย์พี่เองหลายคนก็เผชิญปัญหาทางการเงิน แม้มีเงินกองทุนของมหาวิทยาลัยและของคณะที่ช่วยเหลือเรื่องการให้ทุนการศึกษา แต่ก็ไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับจำนวนลูกศิษย์ทื่เดือดร้อนค่ะ ช่วงนี้กำลังดำเนินการจัดตั้ง "กองทุนสวัสดิการ" ของนิสิตภาควิชาฯ และของคณะค่ะ โดยนำเครื่องมือที่ทำงานกับชุมชนมาใช้กับนิสิต คือ ให้ลูกศิษย์ "ออมบุญวันละบาท" และให้บันทึก "รายรับ-รายจ่าย" ทุกวันค่ะ

เมื่อวานก็มีประชุมกับวงพอช. เรื่องการขับเคลื่อนสวัสดิการชุมชนท้องถิ่นค่ะ พี่น้องในชุมชนชนบททั่วประเทศวันนี้เผชิญวิกฤติหนี้สินซึ่งเป็นปัญหาสะสมมายาวนาน... ที่น่าดีใจและเป็นความหวังคือ มีชุมชนหลายพื้นที่ที่ลุกขึ้นมา "ปฏิวัติ" ตัวเอง หาทางแก้ไขปัญหาตามแนวทางอริยสัจจ์4 และพุทธวิธีสร้างฐานะคือ "อุ อา กะ สะ" ค่ะ

นับเป็น "พื้นที่ครู"ที่สามารถเป็นตัวอย่างของการเรียนรู้ให้กับชุมชนอื่น ๆ ค่ะ

คงต้องร่วมด้วยช่วยกันและเป็นกำลังใจให้กันและกัน...ต่อไปและต่อไปค่ะ

ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ