อ่านแล้วก็รู้สึกว่าแม่คนหนึ่งกำลังตักเตือนลูกสาวอีกคนหนึ่ง

แม้จะไม่ใช่แม่แท้ ๆ แต่ก็คอยตักเตือนเหมอืนแม่ ๆ ทำกัน

บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยแทนอ.แหววนะ คอยบ่น (ตักเตือน) บรรดาลูก ๆ อย่างไม่หยุดหย่อน นี่สินะคือต้นแบบของแม่พิมพ์ของชาติจริง ๆ

บางครั้งเห็นอ.แหวว และ พี่ด๋าว ถกเถียงกันก็รู้สึกเหมือนกำลังเล่นอะไรกันอยู่ แข่งโต้วาทีกันหรือเปล่า แต่ทุกอย่างที่ทั้งคู่ทำลงไป ก็ทำด้วยความจริงใจ และบริสุทธิ์ใจ ที่คนสองคนมีให้กัน