เมื่อวานผมพบเจอเด็กคนนี้อีกครั้ง..

เขามาลากลับบ้านด้วยแววตาอันหม่นเศร้า พร้อมๆ กับบอกด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือว่า "ผมเรียนไม่จบ..ผมจะกลับบ้าน"

ผมเข้าไปแตะบ่าเบาๆ ..พร้อมๆ กับการสื่อสารให้เขาได้รับรู้ว่า ผมกำลังแบ่งเบาความเจ็บปวดนั้นมาจากเขา-แต่มันก็ทำได้เพียงน้อยนิด

ก่อนนั้น ผมพบเจอกับเขานานๆ ครั้ง  และทุกครั้งก็ได้รับรู้ชัดเจนว่า "เขาคงเรียนไม่ไหวแล้ว..."

ทุกครั้งก็ได้แต่ให้กำลังใจ,... แนะนำให้ใจเย็นและตั้งสติ  และอย่าพยายามปลีกวิเวกไปจากสังคม

วันนี้...
ผมได้แต่อวยพรให้เขาพบเจอกับสิ่งดีๆ ...
ดูแลตัวเอง...
ดูแลคนในครอบครัว...
อย่าคิดสั้น...
กลับมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้....

....