หนุ่มสาว...
เป็นเรื่องราวแห่งยุคสมัย
เป็นลำธารกลางพงไพร...
เป็นยิ่งกว่าลมหายใจของแผ่นดิน

..
ผมเขียนกลอนบทนี้แบบเรื่อยๆ ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยในปีแรก  เพราะเชื่อว่า คนหนุ่มสาวในมหาวิทยาลัย คือคนที่ควรต้องตระหนักถึงบทบาทและสถานะของตนเองที่มีต่อสังคม

ในสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัย  ผมไม่เคยเรียกตัวเองว่านักกิจกรรม ทั้งที่คนชอบเรียกเช่นนั้น  ผมเรียกตนเองว่า คนทำกิจกรรม ..และยึดมั่นในแนวทาง "กิจกรรมเพื่อส่วนรวมและสังคมที่ดีกว่า" ...ผมออกค่ายไม่มากมายนัก  แต่ก็ถือว่าบ่อย, ...ทำงานในสมัยนั้นหลายตำแหน่ง  กลายมาเป็น "มาเฟีย"  ไปโดยปริยาย

ผมปฏิเสธการเข้าสู่การเป็นครูสอนหนังสือในสถานศึกษาระดับอุดมศึกษาในหลายปีที่ผ่านมา  เพราะรักและหลงใหลในวิถีกิจกรรม  อยากเป็นครูกิจกรรมของนิสิต หรือคนหนุ่มสาวในมหาวิทยาลัย

ไม่เคยเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้  และตอนนี้กำลังคิดที่จะบรรจุวิชากิจกรรมเข้าสู่หลักสูตร  - ผมเชื่อว่าไม่นานนี้  ผมจะทำได้, ..ซึ่งหมายถึง  ผมและทีมงานจะทำได้, ครับ