จินตนาการ ในความหมายของ ดร.แสวง ออกจะเป็นคำที่เข้าใจยากครับ อธิบายก็ยาก เพราะมันเกิดในหัว เอามาโชว์ใครก็ไม่ได้ ต้องอธิบายต่อ ซึ่งน่าสนใจ เพราะเมื่ออธิบายต่อ มันก็แตกหน่อต่อยอดออกไป เนื่องจากภูมิหลังของผู้เล่า และผู้ฟังต่างกัน นักจิตวิทยาหลายคนที่สนใจเรื่องการเล่าเรื่อง (narrative) เชื่อว่าผู้อ่าน หรือผู้ฟังเองก็ทำหน้าที่เป็นผู้เขียนไปในเวลาเดียวกัน เราอ่านหนังสือเล่มเดิม ในเวลาต่างกัน ยังรู้สึกต่างกัน จริงไหมครับ?

ผมเห็นด้วยกับ ดร.แสวง นะครับ เรื่องที่หลายๆ คนเห็นว่าการศึกษาวันนี้แย่ลง การเรียนการสอนอ่อนลง อาจารย์เองก็คุณภาพต่ำลง (วุฒิภาวะต่ำลง ความคาดหวังจากสังคมน่าจะยังมี แต่ไม่มากเหมือนเมื่อก่อน) เด็กไม่เคารพอาจารย์ อาจารย์ไม่สนใจเด็ก ไม่รู้เรื่องไหนเกิดก่อนกัน? ผมค่อนข้างมั่นใจว่าทุนนิยมมีส่วนในเรื่องนี้พอสมควร...

ผมขอคิดต่อจากที่ ดร.แสวง ถามว่า "ทำไม" นะครับ
ผมเชื่อว่าการศึกษาที่ถูกแยกออกเป็นหน่วยทางสังคมที่ขาดจากบริบททางสังคมนั้นไม่มีค่า อาจารย์นิธิ เอียวศรีวงศ์ เองก็กล่าวไว้ว่า "วัฒนธรรมสำคัญกว่าความรู้" อีกนัยหนึ่งคือ ความรู้จะไม่มีค่าเลย ถ้าผู้เรียนไม่สามารถนำมาใช้ได้ แต่การสอนให้เชื่อมโยงกับบริทบทางสังคมนั้นไม่ง่ายเลยครับ ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ และปรับวิธีคิดกันแบบถอนรากถอนโคน ยิ่งยากเข้าไปอีกถ้าผู้บริหารไม่เข้าใจ

เขาว่ากันว่าครูอาจารย์ในปัจจุบันถูกอินเตอร์เน็ตยึดอำนาจไปเรียบร้อยแล้ว ความรู้ในตำรา มีอยู่ตามอินเตอร์เน็ต ถ้าครูเอาแต่กางตำราสอน ก็จบกัน สอนให้เด็กจำ เด็กก็คงคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ เพราะจะหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตเมื่อไหร่ก็ได้

อย่างที่กล่าวตอนต้นนะครับ ว่าการสอนแย่ลง อาจารย์ก็แย่ลง แต่ผมไม่เชื่อว่าเด็กแย่ลงครับ แต่บริบทเปลี่ยนไป สื่อต่างๆ ที่บริโภคก็ต่างไป ผมไม่มั่นใจว่าเด็กจะสนใจการอ่านหรือไม่ เขาว่าสมัยนี้เป็น digital native ครับ ส่วนคนรุ่นก่อนเป็นพวกอพยพมาในโลกดิจิตอล หรือ digital immigrant  (Marc Prensky, 2001 ) จะสอนอย่างไรในยุคดิจิตอล เป็นเรื่องที่น่าสนใจนะครับ