สวัสดีครับ . นาง พรรณา ผิวเผือก (ไม่มีชื่อกลาง)

ผมฝันเช่นนั้น  และเป็นความฝันที่ตนเองอยากทำให้ได้  การเฝ้าฝันในวันนี้  จึงเป็นการเตือนให้ตัวเองได้รู้สึกตนเสมอว่ามี "จุดหมาย"  เช่นใดบ้าง

ผมโชคดีไม่น้อยที่ได้ทำงานในท้องถิ่นที่ไม่ไกลนักจากบ้านเกิด  การตัดสินใจที่จะไม่ปักหลักที่เมืองมหาสารคามนั้น  ส่วนหนึ่งมาจากความผูกพันกับวิถีของบ้านเกิดเมืองนอนของตนเองเป็นสำคัญ  ส่วนที่เหลือก็คงต้องเป็นการวางแผนเรื่องการศึกษาของลูก 

แต่ละวันผ่านไปเร็วมากเลยทีเดียว  บางทีเรายิ่งเดินหน้า  คล้ายกับว่าความฝันก็เดินห่างออกไปจากเราเหมือนกัน

แต่ยังดีที่เรายังรู้สึกได้ว่า  ความฝัน..หรือ..จุดหมายที่ว่านั้น เรายังมองเห็น  และสัมผัสได้บ้าง  จึงยังพอมีกำลังใจที่จะสู้และเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ

ขอบคุณครับ