แม่ต้อย ครับ

การเยี่ยมบ้าน เราคงต้องหา strength ที่เราไม่มีที่ รพ. มาใช้ประกอบกลยุทธ์การดูแลคนไข้ นั่นคือ "ต้นทุนและที่มา" ของคนไข้และครอบครัว

เมื่อเราได้ไปเห็นสภาพที่แท้จริง ตอนนั้น เราถึงจะเกิดรับรู้ "บริบท" ที่แท้จริงว่าเขา cope กันยังไง มีชีวิตกันยังไง ความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นกระทบต่อบทบาทและความสัมพันธ์เดิมของเขาและคนรอบข้างอย่างไรบ้าง มีเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงที่จะพอฝากอะไรให้ทำบ้างไหม มีที่เดินเล่น มีที่พักผ่อน ที่หย่อนใจอะไร นอนชั้นล่างหรือชั้นบน ฯลฯ

ดังนั้น ไปเยี่ยมบ้าน นอกเหนือจากการประเมิน global ของเราแล้ว เรายังต้่อง "เปิดรับ" การรับรู้ของเราเต็มที่ เชื่อมโยงสิ่งที่เราเห็นกับสมรรถภาพการดูแล  well-being ของคนไข้ให้ออก ให้พอเข้าใจ เอามาผนวกกับ evidence-based knowledge ที่เรามี แล้วจึงค่อยนำไปแลกเปลี่ยนกับคนไข้และญาติว่าเขาคิดว่ายังไง

แต่คนไข้จะมีต้นทุน เพราะอยู่ในพี้นที่ domain ของเขาเอง เขาจะมี empowerment มากกว่าตอนที่อยู่ที่ รพ. ตอนนี้ถ้าเราเปิดรับ และให้พื้นที่เต็มที่ เราจะได้ประโยชน์เยอะที่จะเข้าใจใน resource ของคนไข้ได้ดีมากขึ้น และประคับประคองให้เขาอยู่ใน domain ของเขาได้โดยอาศัยความรู้ของเรา add up ไป ไม่ใช่เป็นตัวหลัก