พูดก็พูดเถอะครับ  ยังไม่ได้ฟังเลย  แต่รู้ว่ากำลังฮิตกันมาก

หนูดาวเป็นลูกสาวกก
จบชั้นม.6 โรงเรียนบ้านหนองใหญ่
คุณแม่ขายไร่ขายนา ส่งดาวเข้ามาเรียนมหาลัย
มาเรียนอยู่ในกรุงเทพ ยูนิเวอร์ซิตี้ที่ทันสมัย
ดาวสวยดาวเริ่ดดาวเด่น คนมันสวยทำอะไรก็เด่น
ก็เลยถูกพรีเซ้นต์ให้เป็นดาวมหาลัย
เพื่อนๆที่คณะ ปลื้มดาวสุดๆเลยนะฮะ

ซัมเมอร์แม่เรียกตัวกลับมา
ช่วยทำไร่ทำนาอยู่ที่บ้านหนองใหญ่
ไปอยู่บ้านป่ากับดงดาวบอกตรงๆว่ามันไม่ใช่
บ้านนอกขาดการพัฒนามีแต่ทุ่งนาและหมูหมากาไก่
ชาวบ้านก็ด้อยการศึกษากินแต่ปลาร้าที่ไม่พาสเจอร์ไรซ์
กินกบกินอึ่งกินแย้ แมงจินูน แมงจิโป่ม ดักแด้
กินแม้แต่กุดจี่ที่อยู่ในกองขี้ควาย
ฮื้อ กินเข้าไปได้ไงอะ แวะ…”

 ....

เรื่องพรรค์นี้  ผมกลัวเหลือเกิน..กลัวว่า  สองหนุ่มน้อยจะหลงลืมรากเหง้าของตนเอง   ดังนั้น  ผมจึงพยายามให้เขาได้รู้ถึงที่มาและที่ไปของชีวิต  ปิดเทอมจึงส่งลูกไปเรียนพิเศษกับปู่ย่าที่บ้านเกิดของผมเอง  ทั้งกิน ทั้งเล่นในแบบอีสานๆ  ขี่ม้าก้านกล้วย  ไปวัดในตอนเช้า  ไปงานบุญงานศพ  เย็นๆ ก็ไปทุ่งนา ต้อนวัวเข้าคอก ฯลฯ

วันนี้สองหนุ่มยังคงพูดอีสาน, กินข้าวเหนียวในครัวเรือนอย่างไม่เขินอาย