นมัสการเจ้าค่ะ ท่านสุญฺญตา

• ชีวิตคนมักเป็นเช่นนี้ ..
• เลือนลาง และลางเลือน... เหมือนความโกรธ ที่ลางเลือน แล้วก็หายไป เมื่อจิตของเรา ดำรง สิทธิของการให้อภัย

• ด้วยเหตุและปัจจัยเหล่านี้เอง...
  ถ้าหากชีวิตเรานี้สามารถตัดสิทธิแห่งการโกรธได้ เหลือเพียงสิทธิแห่งการให้อภัย สิทธิแห่งความเป็นไปอย่างถูกต้องนี้ไซร้คือสิทธิและหน้าที่ของการ “ปฏิบัติธรรม...”

• ขอบพระคุณธรรมะที่โดนใจค่ะ

ชอบภาพนี้มากค่ะ..ชีวิตที่ลางเลือน