ถ้าหากเราไม่สนใจไม่ตั้งใจในการฝึกฝนอบรม

ตนเอาแต่ของไม่สะอาดใส่ไปในกาย วาจาใจของเรา

ชีวิตของเราก็เป็นภาชนะว่างที่กลายเป็น “ กระโถน”

แต่ถ้าเราฝืนกิเลสของตนเอง ไม่ทำตามกิเลส

สนใจในการที่จะหล่อเลี้ยงชีวิตด้วยธรรม

ทำให้ชีวิตเบิกบานโดยคุณธรรม

มันก็เหมือนกับว่าเราตั้งภาชนะนี้ไว้ในที่ดี

แล้วเอาดินใส่ เอาต้นไม้ใส่ รดน้ำพรวนดิน

เสร็จแล้วภาชนะนี้จะเรียกกระโถนไม่ได้

ต้องเรียกว่าเป็น “กระถาง”