ขอบคุณครับ คุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร :)

วิเคราะห์ได้อย่างตรงใจจริง ๆ ครับ

"...ผมคุยกับเพื่อนหลายคนว่า คนเขียนบันทึก จะมีจุดที่มีอัตราเร่งสูงสุด ระดับหนึ่งเสร็จแล้วก็จะถามตนเองว่าจะอยู่ต่อ หรือ จะไป...ส่วนหนึ่งหายไปเลย และส่วนหนึ่งเขียนต่อเนื่องไป บางส่วนก็ปรับเปลี่ยนวิธีการเขียน ก็แล้วแต่จริต - ความชอบ ของแต่ละคน..."

ผมรู้สึกว่าที่ผ่านมา ผมมีอัตราการเร่งในช่วงแรก ๆ ต่ำมาก หรือ แทบไม่มีเลย หลังจากก็คงที่ แล้วมาเร่งอย่างหนักในช่วงก่อนถึงบันทึกที่ 400 นี้ อันด้วยการวางแผนในใจว่า มีความรู้อีกหลายอย่างที่ควรต้องเร่งให้ความรู้กับเพื่อน ๆ ที่แวะมาอ่าน เพื่อจะได้เดินทางพร้อมความรู้ไปพร้อมกัน คิดอย่างนี้จริง ๆ จึงเร่งมาก

เร่งขนาดต้องนั่งนับหมายเลขบันทึกเรื่อย ๆ ว่า ณ ปัจจุบันเท่าไหร่แล้ว และอยากทบทวนเท่าไหร่ ครับ

เมื่อจบที่ต้องการ สิ่งที่อยากทำ คือ การทบทวนความสุข ความทุกข์ ความอัดอั้นตันใจที่เกิดขึ้น สภาพแวดล้อมในสภาพความเป็นจริง การงานทั้งหลาย สุขภาพกายใจ ฯลฯ

เพื่อหาทิศทางเดินที่ต้องการต่อไป เรียกตามคุณเอกว่า AAR ก็น่าจะดูดีนะครับ :)

ขอบคุณมากครับ คุณเอก