ผมขึ้นเวทีไปรับกระเช้าผลไม้ โดยมีครูขึ้นไปด้วย ผมขออนุญาตหยิบไมโคโฟน พูดกับทุกคนว่า “ที่ผมมีวันนี้ได้ก็เพราะผมมีครู เพื่อเป็นเกียรติแก่ครู ผมขอให้ครูเป็นผู้รับกระเช้านี้  ผมขอมอบกระเช้านี้ให้ครู เพราะถ้าไม่มีครูก็ไม่มีผมวันนี้ กระเช้าสมควรเป็นของครูไม่ใช่ของผม” เสียงปรบมือดังนานมาก ผมมองที่ใบหน้าครูน้ำตาครูไหลตลอดเวลา ผมจูงครูลงจากเวที และกระซิบกับครูว่า ถ้าครูไม่ตีผม ไม่ไล่ตามผม ไม่ดุด่าผม ภาพวันนี้ไม่มีหรอก ครูไม่พูด น้ำตาครูไหลอย่างเดียว หรือว่าเมื่อก่อนครูพูดมามากแล้ว หรือมันจะเป็นลางบอกว่าต่อไปนี้เธอจะไม่เห็นครู เธอจะไม่ได้ยินเสียงครูอีกแล้ว...