ถึงเพื่อนตระกูล "จอ" ศิษย์อาจารย์ "สอ"

รับรู้และเข้าใจกับความสูญเสีย

กลับกันแต่ขณะที่คุณกำลังต่อสู้เพื่อยื้อชีวิตแม่ให้ยืนยาวมากขึ้น เป็นขณะที่เรากำลังต่อสู้เพื่อยืดชีวิตเราเอง

ชีวิตคือการต่อสู้

เราประทับใจกับความรักความคิดที่ตัวมีต่อแม่

"ทำอะไร จะคิดว่าถ้าแม่รู้แล้ว จะรู้สึกอย่างไร"

ดีใจที่คุณได้นำเอาแม่มาเป็นที่ยึดเหนี่ยวรั้งจิตใจ ที่บางคราวอาจพาไปสู่ทางต่ำ

อย่างเรา...บางเวลาที่เขวออกไป เราก็พยายามคิดถึงแม่ คิดถึงคนที่บ้าน และเพื่อฝูง เช่นกัน

สังคมมักจะบีบคั้นกับคนที่ต้องการแหกคอก

แต่สังคมจะเป็นกรอบให้กับคนที่อยากดำรงชีวิตในครรลองที่เหมาะสมเสมอ

คิดถึงนะคะ