ประเด็นใหญ่อยู่ที่เราไปวิ่งตามคนอื่นทุกเรื่อง กว่า ๕๐ ปีมาแล้ว จนขาดความเป็นตัวของตัวเอง ขาดฐานคิด ฐานความรู้ และฐานการปฏิบัติ ทำให้ป็นระบบการศึกษาแบบหมาหางด้วน (คำท่านพุทธทาส) ขาดทิศทาง ไม่รู้ทำอะไร เพื่ออะไร ประเมินกันแค่กระดาษ ไม่ดูผลงานที่เป็นจริง

ปัญหาเริ่มบานมาเรื่อยๆ จนแทบจะไร้ทิศทางแบบเซลล์มะเร็ง หาจุดเริ่มแก้ไขไม่ได้นอกจากจะจำกัด หรือกำจัดเซลล์มะเร็งออกไป เหมือนกำจัดเซลล์คนเป็นมะเร็งโลหิตขาว แล้วปลูกถ่ายเซลล์ใหม่ลงไป

เซลล์ใหม่คือภูมิปัญญาไทยที่ยังพอหลงเหลือ อยู่บ้าง ถ้าไม่เริ่มตรงนี้เซลล์มะเร็งก็จะกินระบบจนเสียหายแน่นอน หรือก็อยู่กับเซลล์มะเร็งไปเรื่อยรอวันตายก็ได้

นี่คือทางเลือกที่ผมพอมองเห็น จะเอาเซลล์มะเร็ง มากำจัดเซลล์มะเร็งอย่างที่ทำอยู่ ผมยังมองไม่เห็นทางออกครับ