เป็นกำลังใจให้ครับ แม้ไม่ค่อยพูดแต่ก็สังเกตวิถีคิดของคนทุกการเรียนรู้ บางครั้งเพราะอาจารย์ถอยมากเกินไปครับ(แต่ก็เข้าใจอาจารย์นะครับ) คณะเลยวุ่นอยู่แบบนี้ (อันนี้ความคิดผมนะครับ) ผมไม่รู้ว่าบางครั้งผู้ใหญ่เขาคิดอะไรกันเรื่องบางเรื่องไม่น่าจะเป็นเรื่อง แต่บางเรื่องกลับเป็นเรื่อง บางครั้ง (วัยรุ่นเซ็ง) ครับ อิอิ

วันที่ ๓๐-๓๑ ธันวานี้ผมมีคิวไปกระบี่ครับ เลยอยากจะบอกว่า บางครั้งคำสั่งที่นึกอยากจะใส่อะไรก็ใส่นั้น ผมไม่เห็นด้วยเลยครับเพราะเหมือนเรากำลังเล่นขายของ จนผมนั่งคุยกับอาจารย์ท่านนึงว่า... ที่นี่เขาทำอะไรกันอาการอยากลาออกในบางครั้งไม่ใช่มีเฉพาะผมแล้วครับ เพราะฉะนั้นผมบอกอาจารย์เลยนะครับ ผมคงไม่อยู่แน่นอนครับ และคิดว่าไม่มีผมเขาก็คงรับปริญญาได้ แต่...ความหมายของชีวิตของคน เยาวชนสำคัญกว่าครับ

ป.ล.ขอบคุณที่รับรู้และรับฟังครับ พี่ชาย(เพื่ออัลลอฮฺ)

ขออัลลอฮฺคุ้มครองและตอบแทนอาจารย์ทุกๆการงานที่ทำครับ ผมซะใจและภูมิใจมากครับที่อาจารย์พูดถึงเรื่องของการทำหน้าที่ว่า เราไปทำอะไรไม่เห็นจะต้องบอกใคร ผมไม่เคยแคร์เลยครับถ้าการทำงานของผมไม่ได้บอกใคร แล้วผู้บริหารไม่เข้าใจ เพราะจะมีสักกี่คนที่รับรู้ความเป็นไป อย่างน้อยอัลลอฮฺก็รู้ใช่ไหม๊ครับ (แบบนี้ก็มีความสุขแล้วครับ)