สวัสดีครับ อ่านเรื่องที่เล่าในมุมมองคนเมืองข้างต้นแล้วอยากบอกเล่าความรู้สึกของคนพื้นที่บ้าง............ ผมเป็นคนปายโดยกำเนิด พ่อแม่และผมก็เคยตัดต้นไม้ ถางไร่ ถางป่าในแผ่นดินที่เรียกว่าประเทศไทย ผมก็รักประเทศชาติที่เป็นแผ่นดินอาศัยเช่นกัน อยากบอกว่า ไม่อยากทำ แต่ปากท้องหิว ภูมิความรู้ที่จะเปลี่ยนทรัพยากรเป็นเงินไว้แลกอาหารทานบ้าง ก็มีน้อย ที่พอจะทำได้ก็แล้วแต่ตลาดจะรับซื้อ ปลูกกระเทียม ถั่วเหลือง รายได้ไม่เคยถึงแสน ก็พออยู่มาได้ มีโอกาสเรียนหนังสือก็พอจะมีที่ยืนในสังคมบ้าง ผมเข้าใจชาวบ้านที่ถางป่าเพื่อแลกกับการมีพื้นที่ปลูกเพิ่มขึ้น เสียดายพื้นที่ป่านะ แต่ด้วยความสามารถและมันสมองไม่ถึงก็ไม่รู้จะช่วยให้ชาวบ้านอยู่กับป่าโดยไม่ทำลายป่าได้ยังไง ใครจะเข้ามาช่วยตรงนี้ได้บ้างไหม เจ้านายมาก็เรียกไปซักถาม แต่ไม่เห็นมีใครมาช่วยให้ชาวบ้านอยู่ได้อย่างยั่งยืน มาแล้วก็ไป มาแล้วก็ไป... อย่าลืมซิว่า โลกปัจจุบันนี้หมุนได้ด้วยเงิน ลูกไปเรียนที่ปาย ก็ต้องใช้เงินเหมือนกับนักท่องเที่ยวที่มาปาย แต่น่าจะใช้น้อยกว่ากันนา สบายใจแล้วครับที่ได้เล่าบ้าง..........