วันเกิดเรา ก็คล้าย วันตายแม่

อุ้มท้องแก่ กว่าจะคลอด รอดหลุดพ้น

จากเด็กน้อย เติบใหญ่ ได้เป็นคน

เติบโตจน ถึงวันนี้ มีเพราะใคร

แม่เจ็บจวน ขาดใจ ในวันนั้น

กลับเป็นวัน ลูกฉลอง กันผ่องใส

ได้ชีวิต แล้วก็เหลิง ระเริงใจ

ลืมผู้ให้  ชีวิต อนิจจา

ทำไมเรา เข้าใจแน่ เป็นวันเกิด

เปลี่ยนเป็นวัน ให้กำเนิด จะเลิศกว่า

สิ่งอวยพร ที่สลอน กันเข้ามา

ควรมอบให้ มารดา ผู้มีคุณ

เลิกจัดงาน วันเกิด กันเถิดเรา

หันมาซบ ตักแม่ ผู้แผ่หนุน

เฝ้าฟูมฟัก ภักดี มีการุณ

เลิกเถอะคุณ เลิกนัด จัดเบริ์ดเดย์