ดอกกระเจียวชูช่อสีสวยเป็นชั้นๆเหมือนมีใครมาปักแจกันดารดาษใต้ร่มแมกไม้ แข่งกับเห็ดละโงกสีเหลือง เห็ดน้ำหมากสีปูนแห้ง และเห็ดขอนสีขาวสดใส ช่วยกันประดับห้องรับแขกต้อนรับการมาเยือนฤดูแห่งความชุ่มชื้น

 

สิ่งธรรมดาๆที่ไม่ต้องปรุงแต่ง ดำรงอยู่ในสภาพธรรมชาติ เป็นต้นทุนพื้นฐานของความสุขแบบง่ายๆ มันมีอยู่แล้วไม่ต้องไปแสวงหาที่ใด เพียงแต่เปิดใจซึมซับก็จะรับเต็มเปี่ยม ถ้าตาบอดสีใจมืดมนก็หมดโอกาสที่จะได้ยลสิ่งเหล่านี้ ต้องดิ้นรนไปหาแสงสี ไปหาความสุขปรุงแต่งที่มันดูวูบวาบ ทำให้เราออกห่างไกลจากความสงบสุขที่แท้จริง กลายเป็นเห็นกงจักรเป็นดอกบัวก็มีไม่น้อย 

  

อาคารหลังคาเขียวๆคือที่จัดงานเฮฮาศาสตร์        แม่น้ำมูลไหลผ่านตลาดอำเภอสตึก

เมื่อคืนนี้ฝนตกพรำๆทั้งคืน ความสุขกระจายออกมาเต็มผืนป่า เสียงกบเขียดชวนอึ่งอ่างร้องระงมเริงร่า หลายคู่คงแอบแต่งงานกันกลางฝน แมลงและจุลินทรีย์หลายล้านชนิดคงประชุมกันต้อนรับฤดูกาลใหม่ ต้นไม้ใบหญ้าได้น้ำฝนที่เปรียบเสมือนโอสถจากสวรรค์ ดอกกระเจียวชูช่อสีสวยเป็นชั้นๆเหมือนมีใครมาปักแจกันดารดาษใต้ร่มแมกไม้ แข่งกับเห็ดละโงกสีเหลือง เห็ดน้ำหมากสีปูนแห้ง และเห็ดขอนสีขาวสดใส ช่วยกันประดับห้องรับแขกต้อนรับการมาเยือนฤดูแห่งความชุ่มชื้น เสียดายแต่ไข่ไก่ต๊อกที่กระจายอยู่ในสุมทุมพุ่มไม้ โดนฝนคราวนี้คงจะเน่าอีก ครั้งก่อนเก็บมา300ฟอง เอามาต้มทำพะโล้ไข่ต๊อก ชิมกันอร่อยจนต้องนอนผึ่งพุง 

   

ฝนตก หอยทากหนุ่ม  เห็ดตาโหล่ รวมทั้งกิ้งกือหนุ่มก็ซอกซอนหาคู่

อากาศสะอาดเย็นสบาย ใบไม้เขียวสดใสปราศจากฝุ่น มะนาวผลิตตุ่มดอกสีขาวแพรวพราวเต็มกิ่ง สิ่งเหล่านี้คือบรรณาการจากสวรรค์ที่ประทานให้แก่ผู้ที่รู้จักคุณค่าของธรรมชาติที่ประเมินมูลค่าไม่ได้ ถ้าไม่เชื่อพวกบ้าเงินทั้งหลายลองคำนวณสิว่า ฝนตกคืนนี้ตีเป็นราคาได้กี่บาท ถึงจะเอาเครื่องบินมาทำฝนเทียมสัก100,000เครื่อง เราก็ไม่สามารถทำความชุ่มชื้นขึ้นมาได้ดีเท่าพระพิรุณบริหารจัดการ ดังที่ผู้เฒ่าผู้แก่อวยพรว่า..

 “นอนหลับให้ได้เงินหมื่น  นอนตื่นให้ได้เงินแสน” 

แต่เมื่อคืนนี้ถ้าจะอวยพรกันตามความเป็นจริง ก็คงจะเปลี่ยนเป็นว่า..นอนหลับให้ได้เงินแสนๆๆล้านหมื่น นอนตื่นให้ได้เงินแสนๆๆๆล้านบาท เพราะคุณค่าและมูลค่ามันประมาณนั้น ถ้าคิดอย่างนี้..ก็มองไม่เห็นว่าคนเราจะยากจนตรงไหน เรามีแสงแดดที่ประมาณค่าไม่ได้ เรามีแสงจันทราที่ประมาณค่ามิได้ มีความชุ่มฉ่ำที่ประเมินค่าไม่ได้ชีวิตของเราแต่ละชีวิตจะตีราคาเท่าใด ถ้าใครเขามาขอซื้อศีรษะเรา ในราคา100,000,000,000บาท เรายังคิดที่ตัดศีรษะขายรึ นั่นก็หมายความว่าราคาของหนึ่งหน่วยชีวิตเรา มีราคามากมายจนทรัพย์สมบัติของเศรษฐีที่รวยที่สุดในโลกก็ยังไม่มากพอที่จะมาซื้อชีวิตของเราได้ แล้วจะมาบ่นว่าตัวเองยากจนจะได แม่นบ่น้าอึ่งอ๊อบ 

ในสภาวะบ้านเมืองและสังคมกำลังขาดแคลนความรู้และความรักนี้  เราลองถอยมาอยู่กับธรรมชาติ อยู่กับความสงบ อยู่กับแสงแดดอุ่นยามรุ่งอรุณ อยู่กับน้ำหมอกน้ำค้างที่งดงามสดใส ใครที่เห็นภาพดอกไม้ฝีมืออาจารย์แป๋วแล้วไม่ชอบ คนนั้นต้องมีหัวใจเป็นพลาสติกแน่ๆเลย 

..ท่ามกลางราตรีที่ดึกสงัดนี้ นอนฝันหวานต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงลุกมาเขียนบอกเล่า ..รอให้ฟ้าเปิดสว่างเสียก่อน จะถือกล้องย่องไปถ่ายภาพความสุขที่กำลังผลิบานมาฝากคนไกลที่ใจใคร่คราญถึง ครูสุ หนิง ลูกหว้า ราณี แป๊ด อ.สมพร อ.จันทรัตน์ เจ้าพ่อดงหลวง ฯลฯ เทคโนโลยีช่วยให้เราส่งความสุขให้แก่กันได้สะดวกขึ้น รอชมความสุขสดๆใสๆก็แล้วกันนะคนดี