วันนี้ตั้งใจไว้แล้วว่า ต้องแว้บเอาแผ่น CD เพลงของลุง Jim Croceไปฝากอ.หมอธนพันธ์ คนคณะแพทย์ม.อ.เหมือนกันแต่รู้จักกันเพราะ GotoKnow เนื้อๆเลยล่ะค่ะ นิยมชมชอบนิสัยใจคอและความคิดความอ่านของอาจารย์ท่านก็จากการติดตามอ่านบล็อกนี่เองแหละ จนได้แรงบันดาลใจมาเขียนบันทึกอีกต่างหาก นอกจากนั้นก็ยังได้รู้ว่า มีเพลง มีศิลปินที่เราชอบเหมือนกันอีกด้วย ทั้งหลายทั้งปวงนี้บอกได้เลยว่า มาจากการอ่านเขียนพูดคุยกันผ่านบล็อก GotoKnow เท่านั้นเอง เรายังไม่เคยเห็นหน้าค่าตา พบตัวจริงๆกันเลย ทั้งๆที่เราเป็นคนคณะแพทย์โรงพยาบาลเดียวกัน ซึ่งมีสถานที่รวมๆแล้วอยู่ในพื้นที่เดียวนี่แหละ ไม่ได้ห่างไกลอะไรกันนักหนาเลย
สำหรับตัวเป็นๆของอาจารย์หมอแป๊ะนั้น ถึงจะอยากพบเจอพูดคุยด้วย เพราะรู้สึกว่า เราเป็นคนคอเดียวๆกัน ความคิดความอ่านแปลกๆเหมือนกัน คงจะคุยกันสนุก แต่ก็ยังไม่มากเท่ากับที่อยากเห็นตัวจริงๆของสาวน้อยในดวงใจของเธอทั้ง 2 คน เป็นหนึ่งในเหตุให้ตั้งใจจะไปให้ถึงบ้านของเธอในวันนี้
สารถีผู้พาไปคือพี่วั้น ซึ่งรู้จักบ้านอ.เจษ เพราะเป็นเพื่อนกับน้องกัน และเรารู้แล้วว่า ท่านอยู่บ้านใกล้กัน (ก็ผ่านบล็อก GotoKnow นี่อีกนั่นแหละ) แวะถามสาวน้อยของอ.เจษก็ได้ทราบว่าบ้านหลังไหนคือ บ้านอ.หมอธนพันธ์ อยู่ตรงข้ามเยื้องกันนั่นเอง มองไปปั๊บก็บอกได้ทันทีเมื่อเห็น 2 สาวน้อยที่นั่งเล่นกันอยู่บนเสื่อ โดยมีคุณน้องเพื่อนบ้านพร้อมลูกอีก 2 คนรุ่นราวคราวเดียวกันอยู่เป็นเพื่อน พี่แป้งบอกว่าคุณแม่ไปหาหมอ? แม้จะทำหน้างง แต่พี่แป้งก็เข้าใจที่ป้าโอ๋สั่งการอย่างรวดเร็ว รับถุงใส่ CD เอาไว้และยินดียิ้มให้ถ่ายรูปอย่างน่ารัก ในขณะที่น้องจ้า จ้องมองอย่างสงสัย (ตามฟอร์มเป๊ะเลย) นอกจากมองป้าโอ๋แล้ว ยังแถมมองพี่วั้นอย่างพิจารณาอีกด้วย แต่พอป้าโอ๋เอารูปที่เพิ่งถ่ายให้ดูก็ยิ้มอย่างชอบใจ เสียดายที่กดถ่ายไม่ทัน พี่แป้งอุตส่าห์ช่วยจี๋น้องจะให้ยิ้มอีกด้วย แต่ที่แน่ๆป้าโอ๋ได้เห็นรอยยิ้มสว่างสดใสของน้องจ้าสมใจแล้วค่ะ
|
|
|
|
ก่อนจากกันก็แอบถ่ายรูปหนูจ้า ก้มหน้าอมยิ้มมาได้อีกรูปเสียด้วย

กลับมาดูรูปแล้ว ชื่นใจมากค่ะ ขอบคุณ GotoKnow ที่ทำให้ได้รู้จักครอบครัวคุณภาพที่น่ารักครอบครัวนี้นะคะ เอารูปมาฝากเพื่อนๆชาวบล็อกให้ชื่นใจด้วยกันนะคะ
พี่โอ๋ครับ
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า
เด็ก 2 คนที่เห็นอยู่ด้านหลังนั้น (ที่ไม่ใช่ของผม) เป็นลูกของอาจารย์ธนะรัตน์ครับ คนหนึ่งชื่อบัว คนหนึ่งชื่อบ้าน
บัวเป็นรุ่นแป้ง อ่อนกว่าลูกผมราว 4 เดือน บ้านนั้นรุ่นจ้า บ้านแก่กว่าหลายเดือนหน่อย เราเคยอยู่หอเดียวกันมา บัวคือชื่อแรกที่แป้งพูดออกมาเป็นคำ (ก่อน พ่อ แม่ เสียอีก) เขาพัฒนามาด้วยกันครับ ส่วนบ้านนั้นสร้างความอัศจรรย์ให้ผมเสมอ กล่าวคือ เมื่อไหร่จ้าไม่ดูดนม เห็นบ้านดูดเมื่อไหร่ เธอจะดูดเมื่อนั้น
ขอบคุณพี่โอ๋อย่างแรงครับ
แปลกนะครับ ที่พี่แป้งยอมเล่นและยอมยิ้มด้วย ปกติท่านคนนี้ไม่ค่อยคุยกับคนแปลกหน้าเลยครับ แถมยังวิ่งไปบอกผมอีก ว่า ป้าโอ๋ เอาของมาให้ เธอรู้จักเหรอ??? นั่นคือความสงสัยของผม
สงสัยพี่โอ๋พกกุมารทองไปด้วยแน่ๆ
ต้องบอกว่ารู้สึกถูกชะตากับทั้ง 2 สาวมาตั้งแต่เห็นหน้าในบล็อกแล้วล่ะค่ะ ป้าโอ๋เป็นคนโชคดีค่ะ รู้สึกว่าเด็กๆจะถูกชะตาด้วยง่ายมาก (อ้อ..ต้องบอกว่าทั้งเด็ก ทั้งสัตว์เลี้ยงเช่น หมา แมว ก็ดูจะเชื่อใจป้าโอ๋ง่ายมากค่ะ) นี่ถ้าไม่มีพี่วั้นของป้าโอ๋ไปด้วยละก็ น้องจ้าคงยอมยิ้มง่ายกว่านี้ เธอมองพี่วั้นอย่างครุ่นคิดมากๆค่ะ โปรดสังเกตสายตารูปที่พี่แป้งกำลังจั๊กจี๋น้องอยู่ น้องจ้าคงสงสัยว่าอีตาหน้ายาวหัวกลมฟันเหล็กนี่มันใครกันนะ ขนาดพี่วั้นยิ้มด้วยอย่างสุดๆแล้ว น้องจ้ายังหัวคิ้วชนกันอย่างแรงเลยนะคะ ตลกมาก