ตอนที่แล้ว พูดถึงภาพกว้างของ GA
วิธี GA ใช้แนวคิดเดียวกับที่ชาวสวนคัดพันธุ์ไม้ ไม่ว่าจะเป็นผลไม้ ไม้ดอก ไม้ใบ หรือแม้แต่คัดพันธุ์สัตว์
แนวคิดดูพื้น ๆ มาก ขอขายสวนมะพร้าวไว้ ณ ที่นี้
นั่นคือ เมื่อปลูกต้นไม้ไว้หลายสิบต้น หากเห็นต้นไหนมีดอกผลที่ถูกใจ ก็ช่วยผสมเกสรดอก เพื่อให้ได้รุ่นลูกที่รับถ่ายทอดพันธุกรรม
ผลคือ รุ่นลูก (ซึ่งมีหลายต้น) จะมีบางต้น ที่ดีกว่าเดิม เช่น ผลอร่อยกว่าเดิม ดอกสวยกว่าเดิม ฯลฯ (ไม่จำเป็นว่ารุ่นลูกต้องดีกว่าเดิมหมดทุกต้น ดีกว่าเดิมเพียงต้นเดียว ก็ถือว่าประสบความสำเร็จ)
เมื่อใช้วิธีการเร่งการคัดสรรให้เกิดแบบ"โดนใจมนุษย์" ก็จะทำให้ได้รุ่นถัด ๆ ไปที่ดีขึ้นตามความต้องการ โดยการ "คลุมถุงชน" คู่ที่มีลักษณะเด่นตรงใจมนุษย์
แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ เป็นที่รู้กันมานานมากแล้วว่า การใช้กลยุทธ์ "เรือล่มในหนอง ทองไม่ไปไหน" คือการแต่งงานกันเองในเครือญาติ อาจจะพบปัญหาเรื่องยีนด้อย สบโอกาสแสดงตัวโผล่ขึ้นมา ทำให้รุ่นลูกมีปัญหา ซึ่งเรียกว่า in-breed ซึ่งเกิดจากพันธุกรรมขาดความหลากหลาย
นักสังคมวิทยาก็ตั้งข้อสังเกตว่า แม้ในชนเผ่าที่ล้าหลังมาก ๆ ก็ยังรู้ข้อนี้ คือมีประเพณีการออกไปหาคู่ข้ามเผ่า โดยใช้วิธีแบบไม้แข็ง (ปล้น-ฉุด) ไปจนถึงวิธีไม้อ่อน (ผ่านประเพณีอันดี) ซึ่งทำให้เลี่ยงปัญหา in-breed ไปได้ เพราะมีพันธุกรรมใหม่เข้ามา
กลายเป็นว่า แต่งข้ามตระกูลออกไป แม้คู่แต่งจะมีียีนด้อยกว่า บางครั้ง กลับได้รุ่นลูกที่โดดเด่นมาก เพราะสามารถหลุดจากความจำเจของยีนเดิม
ดังนั้น แนวทางหลัก จึงสรุปเป็นขั้นตอนง่าย ๆ ทำนองนี้
- จับต้นที่เด่นมาคลุมถุงชนต้นที่เด่น
- การแต่งในเครือญาติ แม้เป็นไปได้ แต่ต้องไม่เน้น
- ควรเปิดโอกาสให้มียีนใหม่ที่ดูธรรมดา ๆ ได้มีโอกาสเข้ามาสมทบบ้างเป็นระยะ (ถ้าสมทบบ่อย ก็กลายเป็นยีนที่ดีถูกเจือจางหายไปในรุ่นเดียว)
- ทำต่อเนื่องไปหลาย ๆ รุ่น จนได้ระดับคุณภาพที่ต้องการ
ขั้นตอนเหล่านี้ เป็นที่รู้จักกันมานาน ไม่ใช่เรื่องแปลก จน Holland (ชื่อคน) นำเสนอว่า แนวคิดนี้ ใช้เขียนโปรแกรมได้ ซึ่งเป็นกรรมวิธีที่แปลก เพราะไม่ต้องอาศัยคณิตศาสตร์ขั้นสูงมาช่วยคำนวณ
ซึ่งหากใครเคยเขียนโปรแกรมตามแนวคิดนี้ จะเห็นได้ชัดว่า การนำแนวคิดนี้ไปใช้ ใช้เพียงกระดาษ-ดินสอ ก็ทำได้เช่นกัน อย่างไม่ยากลำบากเลย
รายละเอียดไว้ต่อตอนหน้าครับ
