“ต้องมีพิธีแต่งงานอยู่ข้างหน้าแน่นอน” เพราะมองไปข้างหน้าเห็นขบวนผู้คนกำลังเดินกันเป็นกลุ่มและข้างหน้าขบวนก็มีมโหรีกระหน่ำกองเป็นจังหวะที่สนุกสนาน บรรดาแดนเซอร์ก็เต้นกันฝุ่นตลบ

ดอกไม้เป็นมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ แห่งความสวยงาม เช่น ผู้หญิง ท่านก็มักเปรียบว่าเหมือนดอกไม้ ส่วนจะเป็นดอกไม้ชนิดใดนั้นก็แล้วแต่จะพิจารณากันเอง                จะขอกล่าวถึงดอกไม้ในอินเดียบ้าง ก็ไม่แตกต่างอะไรมากจากเมืองไทยครับ เพราะส่วนมากจะมีดอกไม้ชนิดเดียวกัน เช่น ดอกมะลิ ดอกดาวเรือง ดอกราตรี ดอกกุหลาบ เป็นต้น                คนอินเดียก็ใช้ดอกไม้ในงานประเพณีต่างๆ เหมือนกับคนไทย เช่นใช้ดอกไม้บูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ใช้ในงานแต่ง งานศพ ส่วนดอกดาวเรืองคนอินเดียก็นิยมมาร้อยเป็นพวงมาลัยอันเบอเริ่มเทิ่มเพื่อคล้องคอนักการเมืองขณะหาเสียงเหมือนคนไทยเช่นกัน แต่ที่ไม่ค่อยมีปรากฏในเมืองไทย ก็คือ บรรดาผู้หญิงทั้งที่สาวและมีอายุแล้ว โดยเฉพาะคนในรัฐทมิฬนาดูมักจะทัดดอกมะลิบนศีรษะ เพื่อให้ดูสวยงามหรือไม่ก็ให้ศีรษะมีกลิ่นหอม อะไรทำนองนั้น หากเดินไปตามถนนหรือตามตรอกซอยจะเห็นคนขายดอกมะลิซึ่งร้อยกับด้ายเรียบร้อยเตรียมขายพร้อมกับเปล่งเสียงเรียกลูกค้าว่า “มะลิ มะลิ”                แปลกไหมล่ะครับ เขาเรียกชื่อเหมือนกันกับคนไทย แต่จะเพี้ยนหน่อยก็ที่สำเนียงเท่านั้น แต่ที่แปลกกว่านั้นก็คือ…….                สมัยที่ผมเดินทางไปศึกษาที่อินเดียครั้งแรก ทุกสิ่งทุกอย่างยังใหม่กับชีวิต วันหนึ่งรุ่นพี่ที่สนิทกันพาผมเดินทางไปมหาวิทยาลัยเพื่อไปทำความรู้จักกับอาจารย์และเพื่อแนะนำตนเองกับเพื่อนรุ่นพี่ในคณะ ขณะเดินทางไปนั้นตามถนนจะมีกลีบดอกกุหลาบถูกโรยไว้กระจัดกระจายส่งกลิ่นหอมหวนตลอดระยะทาง ผมจึงรำพึงในใจว่า “วันนี้ช่างวันที่ดีแท้ เป็นวันดี เป็นวันมงคล แม้แต่ทางก็ยังโรยด้วยกลีบกุหลาบเลย” พอมองดูที่กลีบกุหลาบก็ยังดูสดใส สีชมพูสดสวย น่าเก็บมาดอมดม ผมจึงสรุปตามประสบการณ์ที่ได้พบเห็นว่า “ต้องมีพิธีแต่งงานอยู่ข้างหน้าแน่นอน” เพราะมองไปข้างหน้าเห็นขบวนผู้คนกำลังเดินกันเป็นกลุ่มและข้างหน้าขบวนก็มีมโหรีกระหน่ำกองเป็นจังหวะที่สนุกสนาน บรรดาแดนเซอร์ก็เต้นกันฝุ่นตลบ ผมจึงถามรุ่นพี่ว่า “พี่ๆ นั่นขบวนขันหมากไปขอสาวใช่ไหม” รุ่นพี่ตอบทันทีว่า “ขบวนขันหมาก  เ….ต…ย…แกนะสิ ! นั่นเขาแห่ศพไปเผา!”                ประเพณีของคนอินเดีย เวลาเขาเอาศพไปเผาหรือฝัง เขาจะโรยกลีบกุหลาบและกลีบดอกไม้อื่นๆ ตั้งแต่บ้านจนถึงป่าช้า และจะมีขบวนนักเต้นเท้าไฟเต้นนำทาง เขาถือว่าเป็นการส่งวิญญาณผู้ตายไปสู่สุขคติ และที่สำคัญเขาจะไม่มีโลงใส่ศพเหมือนบ้านเรา เพียงเอาดอกไม้ประดับที่ศพและวางศพไว้บนแคร่และก็ช่วยกันแบกไปเผาหรือฝังเลยตามประเพณี หากมาทำธุรกิจโลงศพที่อินเดีย ผมว่า“เจ๊งแน่นอน !”