Fish

เมื่อฤดูฝนที่ผ่านมาก็ประมาณเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคมที่เมืองเชนไนฝนตกหนักมาก ว่ากันว่าเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นนานหลายสิบปีแล้ว  จึงเป็นเหตุทำให้น้ำท่วมหลายพื้นที่  การจราจรติดขัดมากโดยเฉพาะในตัวเมือง ชาวบ้านชาวเมืองเดือดร้อนไปตามๆ กัน รัฐบาลประจำรัฐ   ต้องนำเครื่องบรรเทาอุทกภัยออกมาช่วยเหลือกันยกใหญ่ จนเกิดมีโศกนาฏกรรมที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น   สองครั้งสองครา  คือ  การเหยียบกันตายเพราะแย่งกันรับของแจก  เมื่อน้ำท่วมสิ่งที่ตามมากับน้ำก็คือปลา เท่าที่เห็นก็มี ปลาหมอ (climbing fish) ปลาช่อน (snaked-head fish) ปลาไน (Chinesecarp) ปลาซิว (small carp)        ปลาตะเพียน (dace) ปลาดุก  (catfish) เป็นต้นวันหนึ่งผมกับเพื่อนขับมอเตอร์ไซไปมหาวิทยาลัย เห็นทั้งเด็กและผู้ใหญ่นั่งตกปลาอยู่ริมตลิ่ง แปลกใจจริง ปลากินเหยื่อเอา กินเหยื่อเอา  ผมจึงนั่งคำนวณดูเวลาที่พรานเบ็ดกระตุกปลาขึ้นจากแม่น้ำ แต่ละครั้งใช้เวลาประมาณ 10 วินาที เท่านั้นเอง จึงสรุปตามสมมติฐานได้ว่า “ปลาอยู่ในแม่น้ำเยอะมาก”  เสร็จธุระจากมหาวิทยาลัยผมและเพื่อน ก็เป็นพญาเหยี่ยวคาบข่าวไปเล่าสู่เพื่อนคนอื่น ๆ ฟัง ·       บางคนตื่นเต้น จนวางแผนโดดร่ม(ขาดเรียน)ในวันรุ่ง ·       บางคนถึงกับชวนมาที่แม่น้ำในขณะนั้น  ·       บางคนวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วว่า “ไม่ทอด ก็ย่าง ล่ะวะ”รุ่งเช้าพอตะวันเริ่มทอแสง ผมและเพื่อนอีกคนในฐานะผู้นำทาง อาสาพาเพื่อนๆ ไปที่แม่น้ำ พอได้เบ็ด คันเบ็ด พร้อมเหยื่อ ทุกคนทำท่าทะมัดทะแมงเหมือนกับว่าเป็นเซียน บ้างก็ถามหากระสอบสำหรับใส่ปลากลับห้องพัก บ้างก็ถามว่าใครจะเป็นเจ้าภาพเย็นนี้แต่หย่อนเบ็ดลงแม่น้ำเป็นเวลา 1 ชั่วโมงแล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าปลาจะกินเหยื่อ ดูใบหน้าแต่ละคนเริ่มส่ออาการท้อ บางคนเริ่มบ่นว่าหิว เพราะไม่ได้กินข้าวเช้ามาเหตุเพราะตื่นเต้นจัด  แต่พอมองไปที่พรานเบ็ดตัวจริงเสียงจริง เขาก็ยังตกได้เหมือนเดิมและบางครั้งกระตุกขึ้นทีละสองตัว และขอดูปริมาณที่เขาตกได้ หนึ่งกระสอบเต็มๆแล้ว…ครับนักศึกษาไทย ได้ชื่อว่ามาจากดินแดนแห่งรอยยิ้ม เข้าไปตีสนิทสอบถามวิธีตกว่าเป็นฝีมือล้วนๆ หรือว่าใช้มนต์ดำเรียกปลาเหมือนสังข์ทองตามวรรณคดีไทย  พอทราบถึงเคล็ดลับและกลวิธีที่ได้เรียนจากสถานการณ์จริง ก็นำมาปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ทันทีทันใด …..แต่ปลาก็ยังไม่ยอมกินเหยื่อ…….สุดท้ายจึงตกลงปลงใจร่วมกันว่า “พวกเราซื้อเขาดีกว่า เน๊อะ”