ใจครูต้องการจะสั่งและสอนไม่ให้ทำอีกเลยต้องเดินเข้าไปคุยด้วย

   วันนี้ช่วงพักกลางวัน ได้ยินเสียงหัวเราะพร้อมๆกัน พอหันไปก็เห็นกลุ่มนักเรียนชาย ม.3 ประมาณ 6 - 7 คน ความไวของสายตา(นิสัยครูฝ่ายปกครองมั้ง)ต้องมองสิ่งที่เคลื่อนไหวก่อน เห็นมี 1 คนที่ยืนทำหน้าปุเลี่ยนๆ อีก 1 คนย้ายที่นั่ง แม้ไม่เห็นว่าก่อนหน้าเสียงหัวเราะ นักเรียนกลุ่มนี้ทำอะไรอยู่ แต่พอเดาได้ เพราะทั้งกลุ่มใส่ชุดพลศึกษา (ผู้อ่านบางคนก็คงคิดได้ อาจจากประสบการณ์เก่า) ใจครูต้องการจะสั่งและสอนไม่ให้ทำอีกเลยต้องเดินเข้าไปคุยด้วย

   ครูถามว่า"เมื่อสักครู่ใช่ดึงกางเกงกันไหม "
   มีเสียงตอบมาว่า "จะเหลือเหรอ"ตามด้วยเสียงหัวเราะเป็นกลุ่มเพราะเห็นสีหน้าครูยิ้มๆแบบเป็นมิตรมากกว่าจะเทศนา
   ครูก็เลยบอกไปว่า"มีคนผิด 3 คน"
   คราวนี้นักเรียนงง หยุดหัวเราะ
   " คนแรกเป็นต้นเหตุเพราะมีเชือกรอบเอวยางยืดแต่ไม่มัด"
   " คนที่สอง คนดึง สุขบนความทุกข์(อายมากกว่า)ของเพื่อน " 
   " คนที่สาม ก็พวกที่หัวเราะเหมือนส่งเสริมให้คนดึงอยากทำอีก(คราวนี้รวมนักเรียนที่เหลือ เดือนร้อนกันเยอะเพราะถูกพาดพิง)
   แล้วครูก็เดินยิ้มๆออกมาจากกลุ่ม เป็นการเตือนแบบนิ่มๆ  สักครู่ใกล้เวลาขึ้นเรียน ต้องการนักเรียนยกสมุดการบ้านพอดีเลยชวนนักเรียนกลุ่มเดิมไปเที่ยวห้องปกครอง เพราะครูจะไปตรวจการบ้าน

  
    แม้นักเรียนจะรู้ว่าครูไม่ได้เอาผิดเรื่องเดิมแต่ก็ขยาดกับห้องนี้(ก็มีนักเรียนคนไหนอยากเข้าล่ะ) ยกสมุดให้แล้วรีบลงมาเป็นแถว เสียงแซวแว่วมาอีกว่า "รีบลงเถอะเดี๋ยวเป็นลาง"