อยากพูดได้ก็ต้องพูดวิธีสุดง่ายและได้ผล

 

แต่ก่อนตอนที่ผมอยู่กรุงเทพ หลังจากสอนหนังสือแล้วผมเดินไปกินข้าวที่สีลมวันหนึ่งนั่งรถไฟฟ้า เจอสาวผิวคล้ำแต่งตัวสุดเปรี้ยวเดินควงฝรั่งพูดอังกฤษไวยังกะจรวด ผมก็ไม่กล้าจ้องเธอตรงๆ แต่พยายามแอบขโมยฟังว่าเขาพูดอะไรกันก็พบว่าเธอสื่อสารภาษาอังกฤษได้ไม่ติดขัด ( มี fluency) จะไม่เหมือนเด็กไทยที่จะต้องคิดก่อนบางทีฝรั่งเดินหนีเวลาถามทางแต่ภาษาจะไม่ค่อยถูกต้องนัก ( accuracy ไม่ค่อยดี)แต่มันเวิร์คเพราะฝรั่งรู้เรื่องและโต้ตอบได้และดูเธอมั่นใจและภูมิใจที่ทุกคนมองเธอ ในใจก็รู้สึกงงกับชีวิตมาก  เด็กที่ผมสอนนี่เขาเรียนมาตั้งแต่ประถม มัธยม มหาวิทยาลัย ยังทำไม่ได้ถึงครึ่งของสาวคนนี้เลย ลองมานั่งคิดว่า สถานการณ์การเรียนภาษาของเด็กตรงข้ามกับเธอโดยสิ้นเชิงคือ หนึ่ง ไม่อยู่ในสถานการณ์ที่ใช้งาน เมื่อเข้าไปในห้องเรียนทุกคนจะนั่งฟังครูไม่ค่อยโต้ตอบ (ครูพูดอังกฤษ อาจจะอาย หรือว่ากลัวเพื่อนล้อ หรือฟังไม่รู้เรื่อง )ครูเลยพูดสอนตัวเองอยู่คนเดียวกับหน้าม้าสองสามคนข้างหน้า  สอง ภาษาที่ใช้ในห้องนักเรียนไม่ค่อยได้เรียนเช่น นักเรียนจะถามครูว่าให้ส่งการบ้านเมื่อไหร่ หรือว่าคำสั่งต่างๆที่ครูสั่งก็ไม่เข้าใจ สุดท้ายก็พูดภาษาไทยและภาษาพวกนี้ไม่ได้ใช้ในชีวิตประจำวัน ทุกคนเรียนจึงรู้สึกอึดอัด กลัวผิดภาวนาว่าเมื่อไหร่จะหมดชั่วโมง เสียที เปรียบเทียบกับเธอรู้สึกอิสระ กล้าผิดสนุกสนานที่ได้พูดผิดๆถูกๆ ฝรั่งก็ขยันแก้จนถูก หมดโอกาสพูดไทยเลยเหมือนต้องวิ่งด้วยตัวเอง เดาว่าเธอคงไม่ได้เรียนในชั้นเรียน  ผมคิดกับตัวเองว่าทำอย่างไรเด็กไทยจะเข้าถึงบริบทการใช้ภาษาจริงๆเสียที???? 

ภาษาคือทักษะเหมือนการว่ายน้ำต้องลงไปว่ายถึงว่ายเป็น  <p> </p><p> </p><p> </p>