สวัสดีค่ะคุณฉัตรชัย
ดิฉันรีบล็อกอินตรงดิ่งเข้ามาบอกว่าชอบบันทึกนี้มากค่ะ ถูกใจที่สุดเลย
ภาษาคือทักษะเหมือนการว่ายน้ำ ต้องลงไปว่ายถึงว่ายเป็น
แปลว่าต้องยอมจมบุ๋งๆ กลืนน้ำไปห้าอึก สำลักจนแสบจมูกอีกสิบสองที แล้วตะเกียกตะกายจนทรงตัว ลอยตัวในน้ำได้ จึงจะเกิดทักษะ เพราะทักษะ แปลเป็นอย่างยิ่งว่า "ต้องเจอของจริง" และต้องลองผิดลองถูก ด้วยปริบทจำเพาะ ด้วยตัวของตัวเองจริงๆ อย่างเป็นธรรมชาติ แบบว่าเอาตัวเข้าแลก
ธรรมชาติ แปลว่า บางทีก็คาดเดาล่วงหน้าไม่ได้ ต้องวัดดวงเอา ผิดพลาดก็แก้ไขเอาเฉพาะหน้าเดี๋ยวนั้น ผิดหลายๆทีเข้า เดี๋ยวก็รู้ว่าที่ถูกเป็นยังไง สนุกชะมัดเลย
เหมือนที่คุณฉัตรชัยบอกเลยค่ะ "อิสระ กล้าผิด สนุกสนานที่ได้พูดผิดๆถูกๆ " ชอบจัง....
นึกแล้วขำตัวเองอะค่ะ ดิฉันเจอฝรั่งเป็นต้องเปิดแน่บ ด้วยสกอร์หกต่อศูนย์ เพราะกลัวผิด
นึกขำอีกที ที่โรงเรียนสอนให้ทำเฉพาะที่ถูก และสอนให้ทำให้ถูกอยู่เสมอ เลยขาด "ทักษะกล้าผิด" และติด "ทักษะกล้าถูก" เลยมี "สูตรทำถูกสำเร็จรูป" มาให้เรียนเป็นสูตรสำเร็จ เกือบทุกวิชาเลย อิอิ
พูดแล้วเข้าตัวอะ....กลับก่อนนะคะ วันหลังจะมาเยี่ยมใหม่ อ้อ...แถมด้วยอีกนิดว่าที่คุณฉัตรชัยไปตอบในบันทึกคำคมฝรั่ง ของพี่โอ๋-อโณ ก็ชอบมากอีกแล้วอะค่ะ คิดได้ไงไม่รู้ละ กลับขั้วไปเลย .....ชอบ !