การมีส่วนร่วม

บทนำ: การเชื่อมโยงประสบการณ์

โดย สุพจน์ กุลปรางค์ทอง

 

ปกติเวลาเราไปเข้าร่วมสัมมนาหรือฝึกอบรม ช่วงเช้าพอเซ็นต์ ชื่อเสร็จ ทางผู้จัดการฝึีกอบรมจะมอบเอกสารให้เรา 1 ชุด ซึ่ง ประกอบด้วย กำหนดการ พาวเวอร์พ้อยของวิทยากรทีี่จะบรรยาย หนังสือ หรือ เน้ือหาที่บรรยาย(ถ้ามี) และโบรชัวร์ของหน่วยงาน ที่จัด การจัดห้องส่วนใหญ่ก็เป็นแบบเธียเตอร์ มีโต๊ะวิทยากรอยู่ ด้านหน้า

 

กว่าจะเร่ิมสัมมนาหรือฝึกอบรมที่เป็นเน้ือหาสาระจริงได้ ส่วน ใหญ่ก็ต้องรอผู้เข้าร่่วมอบรมที่ชอบมากันช้า (บางครั้งก็รวมการรอ ท่่านประธานมาเปิดสัมมนาด้วย) เมื่อพร้อมแล้วจะมีการกล่าวราย งานของประธานจัดงานหรือหัวหน้าหน่วยงานที่จัดฝึกอบรมต่อประธาน ในพิธี หลังจากนั้นประธานจะกล่าวเปิดงาน (หลายครั้งเย่ินเย้อ น่าเบื่อ) บางครั้งก็รวดบรรยายเปิดไปด้วย (ซึี่งส่วนใหญ่บรรยาย ตามสคริปที่ลูกน้องทำให้ ไม่เกี่ยวกับหัวข้อของการอบรมสัมมนา เท่าไร) เหอ……ได้เวลาเบรครับประทานนำ้ชากาแฟพอดี

 

หลังเบรคกว่าผู้เข้ารับการอบรมจะเข้าห้องได้ก็ชักช้าอีก พิธีกร แนะนำวิทยากร(หลายครั้งยึดยาวมาก) เห็นไหมกว่าจะเร่ิมเข้า เน้ือหาได้เสียเวลาไปมากเลย หลังจากนั้นส่วนใหญ่เรามักพบกับ วิทยากรที่เน้นบรรยายเป็นส่วนใหญ่ โดยใช้พาวเวอร์พ้อยเป็น เครื่องช่วยในการบรรยาย บ่อยครั้งตัวหน้งสือเล็กเห็นไม่ชัดอีก ประกอบกับอากาศในห้องสัมมนาเย็นสบาย สักพักก็เร่ิมง่วงเหงา หาวนอน พักเที่ยงเสร็จส่วนหนึ่งก็กลับ เพราะได้เอกสารครบพอที่จะ ไปเขียนรายงานส่งหน่วยงานที่ส่งเข้ามาร่วมสัมมนาได้แล้ว ภาคบ่าย คงไม่ต้องพูดถึงนะครับว่าเกิดอะไรจขึ้น รับประทานอาหารเที่ยงอ่ิม หนังตาก็เร่ิมหย่อน

 

เหตุการณ์อย่างงี้จะโทษใครดีครับ ผู้จัดการฝึกอบรม ประธาน เปิดงาน วิทยากร ผู้เข้าร่วมอบรม สถานที่จัดประชุมสัมมนาหรือ โทษดินฟ้าอากาศดี

 

ไม่ต้องโทษใครทั้งนั้นเรามาช่วยกันหาทางออกดีกว่า