สิ่งที่ผมเรียนรู้จากการเขียนโปรแกรม ไม่ใช่ทักษะโปรแกรมมิ่ง แต่เป็นทักษะที่ใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิต

ก่อนอื่นต้องบอกขีดจำกัดของตัวเองก่อน เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิด

1. ผมไม่ได้เขียนโปรแกรมให้คนอื่นใช้ เขียนเพื่อตัวเองใช้เป็นหลัก (มีข้อยกเว้นนิดหน่อย ซึ่งเกือบประมาณได้ด้วยศูนย์)

2. ผมไม่เคยเขียนโปรแกรมที่มีความยาวเกิน 2000 บรรทัด

3. ผมเขียนเป็นเพียง 2 ภาษา คือ BASIC รุ่นเก่า และ SQL รุ่นเก่า

ผมไม่คุ้น..ชิน.. กับ queue, stack, pointer, UML, XML, java, PHP, dot net, C พลัดๆ (ชื่อน่าหวาดเสียว) เมื่อก่อนยังไง เดี๋ยวนี้ก็ยังไม่คุ้น..ชินยังงั้นเหมือนเดิม <p>สิ่งที่ผมเรียนรู้จากการเขียนโปรแกรม ไม่ใช่ทักษะโปรแกรมมิ่งครับ แต่เป็นทักษะที่ใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิต </p><p>ตัวอย่างเช่น เมื่อเกือบ 20 ปีก่อน ผมเคยเขียนโปรแกรมยุบรวม text file เข้าด้วยกัน แล้วเกิดความผิดพลาดขึ้น ทำให้ text file ที่สร้างขึ้นนานแรมเดือนหายไปเกลี้ยงชั่วพริบตา ซึ่งทำให้ผมต้องปรับวิธีจัดการกับแฟ้มข้อมูลตัวเองใหม่หมด ซึ่งเป็นจุดตั้งต้นที่นำไปสู่ข้อสรุปตามข้อเขียนชุดเอกสารมีชีวิตที่ผมเคยเขียนไว้ปีก่อน </p><p>Donald E. Knuth มองว่า การเขียนโปรแกรมเป็นศิลปะ </p><p>เพราะเขาเองก็เรียนรู้การใช้ชีวิตจากการขียนโปรแกรม</p><p>ยังมีอีกยาวครับ ค่อยว่ากันต่อ…</p><p> </p>