บทเรียนบทที่ 1
 

บทเรียนบทที่ 1          บทเรียนบทแรกของหนู

            ในวันแรกของการก้าวเท้าน้อยๆ เข้าสู่รั้วอนุบาลของเจ้าตัวน้อยสักคนหนึ่ง  ดูจะเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน  เพราะก้าวน้อยๆ นั้นทั้งสั่น และตาก็อาบคลอด้วยน้ำใสไหลเต็มสองแก้ม  ปากก็พร่ำร้องหาแต่พ่อแม่  ซึ่งถือว่าเป็นเสมือนที่พึ่งทางใจที่แรกที่จะปกป้องความกลัวของเขาได้  เสียงกระจองอแงของเหล่าเทวดาน้อยๆ นี้ ทำให้หัวใจของผู้เป็นพ่อเป็นแม่แทบแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา  ยิ่งถ้าเป็นลูกคนแรกหรือลูกคนเดียวด้วยแล้ว ยิ่งแทบไม่อยากละสายตา หรือปล่อยลูกออกจากอ้อมกอดเอาเสียเลย  การพลัดพรากของเจ้าตัวเล็กเป็นประสบการณ์ที่สร้างความกดดันในใจให้พ่อแม่ต้องมีอันน้ำตาคลอไปด้วยเสมอ  ณ วินาทีนั้นครูจึงเป็นเสมือนนางร้ายที่พรากเอาดวงใจของทั้ง 2 ฝ่ายออกจากกันไป   เกือบเดือนในการปรับตัวกับบทเรียนบทแรกนี้ นั่นคือบทเรียนแห่งการพลัดพรากในสิ่งที่ตนคุ้นเคยและรัก    คราบน้ำตาและเสียงร้องไห้ยังคงดังก้องห้องเรียนในช่วงเกือบ 1 เดือน กับคนแปลกหน้าอีกหลายชีวิตที่ต่างคนต่างร้องไห้   เมื่อความคุ้นเคยเริ่มเข้ามาเยือน ซึ่งเจ้าหนูเหล่านี้เป็นยิ่งกว่าจิ้งจกเสียอีก  สามารถปรับตัวได้เร็วกว่ามนุษย์ผู้ใหญ่หลายเท่านัก (เค้าถึงว่าเด็กดุจผ้าขาว  ไร้พิษภัย)    ความคุ้นเคยจากการเห็นคนแปลกหน้าวัยเดียวกันมารวมกัน  พูดกัน  เล่นกัน  ย่อมทำให้ความกลัวเลือนหายไปจากใจได้บ้างไม่มากก็น้อย   จนในที่สุดผู้เป็นพ่อแม่ และคุณครูก็หวังว่า  เราจะรู้จักกันในรั้วโรงเรียนด้วยความมั่นใจ  วางใจในกันและกันต่อไป

ฝากไว้ด้วยใจครู

1.   คุณพ่อคุณแม่สามารถสร้างความรู้สึกที่ดีต่อโรงเรียนได้ด้วยการพร่ำบอกแต่เรื่องทางบวกให้เค้าฟังเกี่ยวกับเรื่องราวของโรงเรียน  2.   คุณพ่อคุณแม่สามารถสร้างความมั่นใจให้เค้าได้จากการซื่อสัตย์ต่อคำพูดของตนเอง เมื่อสัญญาสิ่งใดไว้กับลูก3.   คุณพ่อคุณแม่สามารถสร้างความมั่นคงให้เค้าได้จากการส่งลูกให้ครูโดยไม่แสดงความลังเลเมื่อลูกร้องไห้4.   ที่สำคัญ คุณพ่อคุณแม่ควรฝึกความมีวินัยในการตรงต่อเวลาในการรับและส่งลูก เพื่อให้ลูกรู้สึกว่าเขาเหมือนเพื่อนเมื่อมาถึงโรงเรียนและสามารถร่วมกิจกรรมพร้อมเพื่อนได้  พร้อมมั่นใจว่าเมื่อถึงเวลา คุณพ่อคุณแม่จะมารับตามเวลาที่ตกลงกันไว้ “ผ้าขาวผืนน้อยผืนนี้   จะบรรจงลงสีแห่งรัก       แต้มนิดแต้มหน่อยให้ประจักษ์    บนผืนผ้าที่ถอทักจากใจ”  ครูน้ำผึ้ง...ประชาสัมพันธ์ อนุบาล...25/4/2550  

ขำ  ขำ  ....เทวดาน้อย

      วันหนึ่งครูเดินไปห้องอนุบาล 1/3 เพื่อแจ้งเรื่องฝากจากผู้ปกครองให้ครูบัวลอยทราบ   เจอครูหลายท่านเดินไปมาอยู่บริเวณหน้าห้องน้ำ  สักพักพบลูกศิษย์ตัวน้อย(ลืมถามชื่อมาค่ะ แปะโป้งไว้ก่อนนะ) ห้องสีชมพู  กระโดดดึ๋ง ออกมาจากห้องน้ำ  กระโดดหักขวาอีกทีหันหน้ามุ่งสู่ทางห้องอย่างไม่เดือนร้อนใจ  ในสภาพกางเกงทั้งนอกและในกองอยู่ที่ปลายเท้าน้อยๆ นั่น   ครูยืนมองเพื่อสังเกตการตัดสินใจของเจ้าจอมซน  อืม..ไม่ต้องตัดสินใจอะไรมาก หนุ่มน้อยกระโดดดึ๋ง  ดึ๋งอีกเกือบ 10 ที มุ่งตรงสู่ห้องก่อนถึงห้องครูซึ่งยืนขำขำ อยู่ก็ถามว่า ตกลงลูกจะไปห้องเรียนทั้งแบบนี้เลยเหรอครับ    เจ้าจอมซนไม่พูดอะไร ยังคงมั่งใจกระโดดดึ๋ง  ดึ๋ง ต่อไปอีก จนครูต้องก้มลงไปใส่กางเกงให้  เจ้าจอมซนจึงวิ่งกลับไปห้อง  อ้าวเลยห้อง  ย้อนกลับมาพร้อมหัวเราะตัวเองอีกต่างหาก.....