เรื่องมโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนในการเรียนคณิตศาสตร์
รายวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐานระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๕
มโนทัศน์เรื่อง การวัดตำแหน่งที่ของข้อมูล(ควอร์ไทล์,เดไซล์,เปอร์เซ็นต์ไทล์) กรณีที่ข้อมูลไม่ได้แจกแจงความถี่มโนทัศน์ที่ถูกต้องคือ การวัดตำแหน่งที่ของข้อมูล(ควอร์ไทล์,เดไซล์,เปอร์เซ็นต์ไทล์)กรณีที่ข้อมูลไม่ได้แจกแจงความถี่ขั้นตอนของการวัดตำแหน่งที่ของข้อมูล มีดังนี้
ขั้นที่ 1 เรียงข้อมูลจากน้อยไปหามาก
ขั้นที่ 2 หาตำแหน่งที่ของข้อมูลโดยใช้สูตรดังนี้
2.1
2.2
2.3
ขั้นที่ 3 คำนวณค่าที่อยู่ในตำแหน่งที่ต้องการ ถ้าลงตัวพอดีให้ใช้วิธีการนับข้อมูลนั้นจะเป็นคำตอบ ถ้าไม่ลงตัวให้ใช้การเปรียบเทียบบัญญัติไตรยางศ์
มโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนคือ นักเรียนส่วนมากจะหาคำตอบถึงขั้นที่สองแล้วก็ตอบเป็นคำตอบเลยตัวอย่างเช่น เด็กกลุ่มหนึ่งจำนวน 7 คน มีอายุดังนี้ 10,12,16,8,14,12 และ 15 ปี จงหา แนวคิด 1. เรียงข้อมูลจากน้อยไปหามากได้ดังนี้
ตำแหน่งที่ 1 2 3 4 5 6 7
ข้อมูล 8 10 12 12 14 15 16
2. หาตำแหน่งที่ของข้อมูล
2.1
2.2
2.3
3. ตอบ ,
และ หมายเหตุ : เพราะคิดว่าถ้าหาค่าของตำแหน่งที่ของข้อมูลที่ลงตัวแล้วนั่นแหละคือคำตอบสาเหตุของการเข้าใจมโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนของข้อนี้มาจาก “การที่ผู้เรียนไม่พยายามทำตามขั้นตอนในการหาค่าของตำแหน่งที่ของข้อมูล และมีความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนว่า เมื่อหาตำแหน่งที่ของข้อมูลเสร็จแล้วและลงตัวด้วยก็คิดว่านั่นแหละคือคำตอบ”การจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อสร้างมโนทัศน์ที่ถูกต้องเมื่อได้วิเคราะห์หาสาเหตุแล้วก็เป็นหน้าที่ของครูผู้สอนที่จะต้องแก้ไข โดยเริ่มที่สาเหตุ “นั่นคือ การย้อนกลับไปสอนขั้นตอนการการหาค่าของตำแหน่งที่ของข้อมูล”
ดีใจด้วยครับ
รักนะเด็กโง่
ขันน้ำรูปครึ่งทรงกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 6 นิ้ว ตักน้ำให้เต็มขันเทใส่ในกรวยขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 12 นิ้ว ลึก 15 นิ้ว ตักอีกกี่ครั้งจึงจะเต็มกรวย
ช่วยบอกวิธีทำหน่อยได้มั้ยคร่