บันทึกถึง พ่อเฒ่า

วันที่  ๒๐ กันยายน  ๒๕๔๗

      วันนี้ผมต้องกลับบ้านอีกครั้ง

พ่อเฒ่าได้จากลาเราไปอย่างสงบ

ด้วยอายุ ๙๓ ปี  พ่อเฒ่ามีชีวิตที่น่าอิจฉา

มีชีวิตที่ยาวนาน และปั้นปลายชีวิต

ก็ยังมีความสุข  ร่างกายแข็งแรง

ไม่หลงลืม ไม่เป็นภาระ ลูก ๆ

เป็นที่เคารพบูชา ทุกครั้งก่อนที่จะกลับ

ก่อนที่จะไปไหน ไกล จากบ้านไปไกล ๆ

ผมจะไปขอพร และนั่งคุยกันนาน ๆ

หลังสุด ที่คุย คุยเรื่อง สภาพบ้านเกิด ย้อนหลังไป80 ปีก่อน

พ่อเฒ่าเล่า เรื่องชีวิตลูกทะเล

วิถีชีวิตที่ผูกพันธ์กับทะเลน้อย

ความเป็นอยู่ของผู้คน  รอบ ๆ ริมทะเลสาปสงขลา

การไปมาหาสู่ ประเพณี และความสุขของผู้คน  ภาพที่ผุดพรายจากคำบอกเล่า ที่ทะเลน้อย คือผืนป่าชุ่มน้ำที่รายรอบทะเลน้ำจืดบึงใหญ่ สัตว์ป่ามากมาย ทั้งน้ำและบก  การใช้ชีวิตห้อมล้อมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ ที่อุดมสมบูรณ์ ทั้งนก และ ปลา ในทะเลยังมีจระเข้น้ำจืดที่มากจนมีประเพณี มาผูกพันธ์ นิทานที่เล่าขาน ล้วนแต่เป็นเรื่องที่น่าอิจฉา  พ่อเฒ่าเล่าผ่านกาลเวลา เหมือนนิยายเรื่องหนึ่ง ใบหน้าปริ่ม ด้วยความสุข และเข้าใจในวิถีของการเปลี่ยนแปลง ช่วงชีวิตปั้นปลายพ่อเฒ่ายังคงเดินต่อเนื่อง ไม่เจ็บไข้ทรมาน ไปวัดทุกวันพระ จนวันพระสุดท้าย พ่อเฒ่าจากลาโลกนี้ท่ามกลางลูก ๆ ที่นอนเรียงราย พูดคุยสนุกนานอยู่หน้าเตียง อาบน้ำประแป้ง เตรียมตัว และหลับตา

 พ่อเฒ่า หลับตาพริ้ม และหลับตลอดกาล

ความตาย หาใช่เรื่องลำบาก แต่การใช้ชีวิต ไม่ให้มีความทุกข์อยู่อย่างสุขสงบเย็นนี้สิ คือ สิ่งที่ลำบาก