2 วันที่หายไป เหนื่อยมากกับการเดินทาง และการช่วยงานครบ 100 วันของลุง 2 วัน แน่นอน เต็มไปด้วย ช่วงเวลาแห่งความสุข และความทุกข์.......ประเภทของสุข เนี้ย เป็นอะรัยที่ควรแก่การจดจำมากกว่าความทุข แต่ว่า ทุขก้อเป็นสิ่งที่จดจำ ฝังจัยได้ดีกว่าสุขอยู่ดีในชีวิตที่ผ่านมา 18 ปีกว่า ไม่ใช่น้อย ทั้งบทเรียน สร้างความแข็งแกร่ง อดทน ไดอรี่เหมือนเพื่อนที่ดี คอยรับฟังปัญหาทุกอย่าง รู้มั้ยว่าการได้ระบายอะรัยออกไปบ้างเป็นสิ่งที่ดีมาก . . . แต่ตอนนี้ เดียวเข้ามาเขียนไดในเวลาแบบเนี้ย เพราะเดียวกำลังทุขจัย และหาเพื่อนไม่ได้ ก้อเลยเข้ามาหา ไดอรี่สุดรัก ไดอรี่ เป็นสิ่งที่รับรู้เรื่องทุกอย่างเป็นคนแรก ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะรัย แต่มันก้อช่วยเดียวได้ ปัญหาที่ว่าในตอนเนี้ย เป็นปัญหาที่เดียวพยายามจะมองว่า มันไม่ใช่ปัญหา พยายามจะมองมันให้เป็นเรื่องธรรมดา. . . .แต่ว่าไม่ได้มองผ่านมันน่ะ แต่รู้สึกว่า ถ้าแก้ปัญหาตอนเนี้ย คงยากอยู่ ขอถอยหลังมาก่อนซักก้าว แล้วค่อยลุย ค่อยแก้กันในวันพุ้งนี้. . . .
ทางยังมีอีกไกล. . . ไม่มีทางที่จะล้มอยู่ตรงนี่หรอก
