มี blog เป็นครั้งแรกค่ะ......ดีใจจัง ที่จะได้เข้ามาเเลกเปลี่ยนความรู้กับทุก ๆ คน
ในครั้งเเรกก็มีเรื่องเล่าน่ารักเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับการมองสิ่งต่าง ๆรอบตัวให้มากขึ้น
ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น
มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกั้นน้อยลง
เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง
เรามียาใหม่ๆมากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง
เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น
เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า
แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น...........
เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว
แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง
เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศิลธรรมกลับตำลง
เรามีอาหารดีๆแต่สุขภาพกลับแย่ลง
ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน
แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น
ดังนั้น....จากนี้ไป....ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี
ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาศพิเศษ
เพราะทุกวันที่เรามีชีวิตอยู่คือ
......โอกาศที่พิเศษสุด...........แล้ว
จงแสวงหาการหยั่งรู้
จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่
โดยไม่ใส่ใจในความ...............อยาก...........
จงใช้เวลากับครอบครัว
เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น................
กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากไป
ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด
เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่ออกมาใช้เสีย
นำหอมดีๆที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช่
เอาคำพูดที่ว่า..........สักวันหนึ่ง...........ออกไปจากพจนานุกรม
"Real Love are not for Love somebody, It for Everybody & Nobody”
เราโง่หรือฉลาดม,เรากำลังพัฒนาหรือกำลังด้อยกันแน่ เรามีความงดงามของตะวันออกที่ตะวันตกไม่มี
แต่ทำไมเรากลับทำลายความงดงามนั้นเสีย เพื่อแสวงหาคุณค่าเทียมมาใส่ตัว
ท่ามกลางเมืองที่แสนจะกว้างใหญ่ เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อ “เด็กหญิงความรัก”
ทุกวันๆเด็กหญิงความรักจะเดินทางไปในที่ต่างๆตามลำพัง ด้วยสองเท้าที่เปลือยเปล่า
โดยไม่สนใจว่าพื้นที่เธอเหยียบย่ำจะสกปรก หรือสะอาด จะร้อนระอุ หรือชื้นแฉะ
หรืออาจจะเต็มไปด้วยกิ่งไม้ หรือเศษแก้วต่างๆที่อาจจะทิ่มแทงเท้าอันบอบบางของเธอ
เด็กหญิงความรักยังคงมีความสุขกับการเดินทางด้วยเท้าเปล่า
เธอยังคงเดิน เดิน และเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆอย่างเดียวดาย……….
แต่แล้ววันหนึ่งระหว่างการเดินทางตามปกติของเด็กหญิงความรัก
เธอเริ่มรู้สึกเจ็บปวดบริเวณเท้าทั้งสองข้างจนไม่อยากเดินทางต่อไป
ความรู้สึกเหงาและว้าเหว่ก็เข้ามาหาหาเธอในทันที
ทันใดนั้นเองเด็กหญิงความรักได้พบกับ “นายรองเท้า”
ซึ่งเป็นเพียงรองเท้าเก่าๆคู่หนึ่งที่ไม่ได้สะดุดตาอะไร
นายรองเท้าทักทายเด็กหญิงความรักอย่างเป็นมิตร
“เท้าเธอคงจะเจ็บมาก ถ้าเธอไม่รังเกียจ ให้ฉันเดินทางไปพร้อมๆกับเธอได้มั้ย
ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอเอง”