ใครที่อยากได้อำนาจมักจะสูญเสียความรัก...ใครที่ต้องการความรักก็มักไม่หวังอำนาจ

อำนาจ...เหมือนยาเสพติด...แสวงหาได้ถ้ามีความทะยานอยากมากพอ...ได้แล้วก็อยากมีมากยิ่งขึ้น

ความรัก...เหมือนยาที่อยากเสพ...อยากได้แต่ก็หาไม่ค่อยเจอ

 

แปลกแต่จริงใครที่มีอำนาจมักจะสูญเสียความรัก...ใครมีความรักก็มักไม่สมหวังกับอำนาจ

หลายคนอาจแย้งว่า ความรักน่ะแหละที่มีอำนาจ...ที่เขาว่า อำนาจแห่งความรัก...

 

เมื่อวานผมนั่งคุยกับรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ นพ.พลเดช  ปิ่นประทีป  พร้อมเลขาท่าน นสพ.ปกรณ์  สุวรรณประภา...ทั้งสองท่านได้อำนาจมาแบบไม่ได้ช่วงชิงกับใคร...

 

ที่สำคัญคือ  ท่านยอมรับอำนาจนั้นมา...ด้วยหวังว่าจะสร้างความรักความเข้าใจในสังคมมนุษย์ให้เกิดขึ้นในประเทศไทยในระยะเวลาอันสั้น...

 

แต่ให้ตายเถอะโรบิน...พลังแห่งอำนาจในตำแหน่งรัฐมนตรีช่วย(ที่จริงทำหน้าที่ว่าการแทนอาจารย์ไพบูลย์เต็มตัว) กับระบบราชการ(รวมทั้งระบบอื่น ๆ )เป็นเรื่องที่ต้องใช้ความสามารถอย่างสูง ในการลดภาวะการพึ่งพิงอำนาจของระบบที่ซับซ้อน ยากแก่การทำความเข้าใจ (แม้แต่ผมเองแค่คนรู้จักรัฐมนตรีก็ยังโดนหางเลขไปด้วย...อิอิ)

ผมรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองผม เมื่อพิธีกรแนะนำว่าผมเป็นทีมงานของท่านรัฐมนตรีช่วยต่อหน้าข้าราชการระดับสูงทั้งหมดของกระทรวงฯ ตัวแทนองค์กรท้องกิ่น รวมทั้งพี่น้องเครือข่ายประชาคมตัวแทนทุกจังหวัดทั่วประเทศ เกือบ 700 คน ในการประชุมยุทธศาสตร์สังคมครั้งที่ 3... เหมือนใครเอาภูเขา(ร้อน ๆ )มาโยนใส่ให้แบกรับไว้บนบ่า...แล้วที่ท่านรัฐมนตรีกับเลขาแบกรับไว้คงหนักกว่าผมหลายสิบเท่านัก...

 

สิ่งที่ยากลำบากที่สุดคือการทำตัวให้สงบนิ่งต่อปัจจัยรอบข้าง...และยืนยันกับการกระทำบนจุดยืนที่แน่นอนระดับหนึ่ง...ไม่หลงไหลไปกับหน้าฉากแห่งความลวง...

 

เพราะเรายังเชื่อว่า...ต้นแบบความรักที่ยิ่งใหญ่ของในหลวงของเรายังคงดังก้องอยู่ในหัวใจเราตลอดไป...

 

ก่อนกลับจากห้องท่านรัฐมนตรีช่วย...เราลงความเห็นกันว่า...นี่คือเส้นทางการเรียนรู้บทหนึ่งของชีวิต...

 

เส้นทางแห่งอำนาจกับความรัก...ซึ่งบทสุดท้ายเราเท่านั้นที่จะบอกตนเองได้ว่า...เราพ่ายแพ้หรือชนะใจเราเอง...