เพื่อนเป็นคนดี มีน้ำใจ อัธยาศัยดี ใครๆก็รัก แต่เพื่อนอาจจะมีกรรมเก่าสิ่งไม่ดีจึงตามมาเกิดกับเพื่อนเรา
        เพื่อนผมคนนี้รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนเทคนิคด้วยกัน พักอยู่ด้วยกันเราคบกันด้วยความเป็นเพื่อนจริงๆ  มีอะไรก็แบ่งปันกันตลอดเรื่อยมา แม้เรียนจบจากเทคนิคยังมาสอบเข้า วรฟ.ได้ด้วยกันเพียงสองคน กลับไปทำงานก็อยู่ด้วยกันอีก "วิมล สุมนนอก" เป็นคนหนองกี่ บุรีรัมย์  เพื่อนรักเพื่อน เป็นห่วงเพื่อนเกือบเอาชีวิตมาทิ้งเพราะอยากมาหา  มาส่งข่าวให้เพื่อนรู้ว่าสอบเข้าเรียนรถไฟได้ วิมล..ขับมอเตอร์ไซด์มาจากบ้านเพื่อจะมาหาผมที่บ้าน อ.โชคชัย  แต่ตอนนั้นเป็นหน้าน้ำหลาก น้ำท่วมถนน  วิมลขับรถผ่าน้ำโดยที่ไม่รู้ว่าถนนนั้นขาด ทั้งรถทั้งคนเกือบหายไปกับน้ำ เดชะบุญที่มีคนหาปลาอยู่ไกล้ๆช่วยไว้ทัน  ทุกวันนี้วิมลเป็น พขร.อยู่ที่นครราชสีมา 
       แต่วิมลก็ไม่ได้ขับรถไฟมาหลายปีแล้ว  เนื่องจากอุบัติเหตุจากมอเตอร์ไซด์อีกจนได้  เลิกงานจะกลับบ้านวิมลขับรถชนหมาตาย...แต่ตัวอีกก็ล้มอย่างแรงหัวไหลไปฟาดกับฟุตบาธ อย่างแรงไปหมวกกันน็อกอย่างดีก็ช่วยได้ระดับหนึ่ง  มิฉะนั้นคอคงหักไปแล้ว  วิมลไปฟื้นที่โรงพยาบาล  แต่วิมลก็ต้องเสียใจอย่างสุดชีวิตโดย มีพ่อ..แม่..ลูก..เมีย และเพื่อนรักทุกคนก็เสียใจไม่แพ้กัน เมื่อเส้นประสาทเอ็นแขนด้านขวาของเพื่อนยืด  ไม่สามารถยกใหล่และแขนเองได้ วิมลต้องช่วยทำงานในออฟฟิต  และทุกวันนี้วิมลต้องดูแลลูกน้อย 2 คน อยู่เพียงลำพัง  โดยยอมให้ภรรยา (คุณอ้อ)  มาเรียนต่อระดับปริญญาโท ที่โรงพยาบาลรามา 
    งานเลี้ยงศิษย์เก่า วรฟ.เมื่อคืนถ้าเพื่อนคนนี้อาการปกติเหมือนคนอื่นผมคงได้ร่วมสังสรรค์กับเพื่อนรักของผมแล้ว  รักเพื่อน...  สงสาร... คิดถึง... และเป็นห่วงเพื่อนผมเสมอ