เมื่อประมาณอาทิตย์ก่อนมีน้องคนหนึ่งโทรศัพท์มา "ขอสายพี่สุครับ"

"ครับ ใครครับ"

"ผม A(นามสมมุติ) รุ่นน้องพี่ครับ"

" A ไหน" แล้วก็เริ่มคิดได้ "อ๋อ A อืม.... จำได้แล้วมีอะไรล่ะ"

"พี่อยู่อุดรใช่ไหมครับ เป็นยังไงบ้างครับ น่าอยู่ไหมครับ"

"ก็ดีนะ ดีทุกอย่างน่ะ"

ผมก็เล่าว่าดีนะ เจริญดีมีห้าง มีโรงหนัง มีเครื่องบินโลคอสลง เจริญกว่าขอนแก่นอีก (คนขอนแก่นอย่าว่ากันเด้อ)

"ผมได้ข่าวว่าจังหวัดนี้มีปัญหาหรอครับ"

"ไม่มีนิ พี่ไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย"

น้อง A ก็พูดถึงเรื่องต่างๆที่คงจะได้ยินมาจากใครก็ไม่รู้ ผู้อำนวยการมีปัญหาไหมครับ ทันตาภิบาลมีปัญหาอะไรไหม กันดารมากไหมพี่ กินข้าวกับอะไรพี่ ผมกินเผ็ดสุดได้พริกเม็ดเดียว ได้ข่าวว่าน้ำอาบไม่ค่อยสะอาดหรอพี่

"กินปลาร้าได้ไหมล่ะ ถ้าไม่ได้ก็มีอาหารตามสั่งให้สั่งแหละ น้ำหรอก็เปรี้ยวบ้าง ขุ่นบ้าง แล้วแต่ว่าสารส้มเยอะหรือน้อย เอาน้ำกินมาแปรงฟันก็ได้" ผมตอบ แต่ในใจเริ่มคิดว่า "เป็นผู้ชายกลัวอะไรเยอะจัง ผู้หญิงยังไม่กลัวเยอะขนาดนี้เลย ว่าแต่ว่าจะอยู่กี่ปีละเนี่ยถามจังเลย"

บ้างครั้งคนเราก็แปลก ชอบกลัวอะไรไปเอง ชอบคิดสิ่งที่ไม่ดีไปก่อน

 "อย่าไปตัดสินใครด้วยเพียงคำพูดของคนอื่น อย่าไปตัดสินว่าคนอื่นไม่ถูก แค่เขาคิดไม่เหมือนเรา"

ทันตแพทย์ก็แปลกชอบคิดว่าทันตาภิบาลจะมีปัญหา ทันตาภิบาลจะหัวแข็ง ถ้าเราพูดดีกับเค้า อย่ามองว่าเค้าเป็นวิชาชีพที่ด้อยกว่าเรา สื่อสารกันด้วยหัวใจ ผมว่าก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ถามว่าทันตาภิบาลที่ถอนฟัน5 ปี กับทันตแพทย์ที่พึ่งจบใครถอนฟันเก่งกว่ากัน

โรงพยาบาลชุมชนให้ทันตแพทย์เป็นหัวหน้าฝ่าย แต่ถามว่าคนที่ทำให้ความต่อเนื่องของฝ่ายดำเนินต่อไปได้คือใคร ทันตแพทย์อยู่ปีสองปีก็ย้ายไปโรงพยาบาลที่ใหญ่ขึ้น ย้ายไปเรียนต่อ แล้วใครที่อยู่มองทันตแพทย์ที่เปลี่ยนไปรุ่นต่อรุ่น ใครที่คอยสอนงานทันตแพทย์มาใหม่ ใครที่สอนว่าระบบงานเป็นอย่างไร ต้องทำอะไรบ้าง ถ้าไม่ใช่ทันตาภิบาลที่อยู่มาก่อน

หลักวิชาการก็ว่ากันตามหลักวิชาการ แต่ยังไงความเคารพผู้อาวุโสกว่าก็ต้องมี เราจะได้รับความนับถือจากคนอื่นก็ต่อเมื่อเราให้ความนับถือต่อคนอื่นก่อน

เครียดเด๊ะ! พวกชอบคิดว่าตัวเองสูงส่ง