สิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดคือการรู้จักเรียนรู้จากสิ่งรอบข้าง และเรียนรู้จากหน้าที่ที่ตนเองปฏิบัติ

ผมตั้งใจเขียน Blog นี้ขึ้นเพื่อแสดงถึงความชื่นชมแม่บ้านที่สำนักงานของผม ถึงแม้จะอายุมากแล้วแต่ความขยัน และความคล่องตัวของป้า ทำให้หนุ่มสาวในสำนักงานต้องอาย บวกกับความตั้งใจในการทำงานที่เต็มร้อย เรียกว่าทำงานแบบใส่ใจโดยแท้ ไม่ใช่เพียงแค่ทำงานบริการต่างๆในสำนักงานให้เสร็จพอผ่านพ้นไปเท่านั้น ป้ายังน่ารักในการดูแลพนักงานอีกด้วย สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเชื่อเช่นนั้นคือ ตั้งแต่วันแรกที่ป้าเสริฟกาแฟให้ผมตอนเช้า พร้อมซองครีมเทียม และซองน้ำตาล ผ่านไปสามวันผมสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงคือ กาแฟที่มาเสริฟนั้นไม่มีครีมเทียมและน้ำตาลแล้ว ที่ต้องใช้เวลา 3 วันผมเชื่อว่าป้าคงรอดูเพื่อให้แน่ใจว่าผมดื่มกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลแน่ๆ วันนั้นผมนึกชื่นชมในใจว่าป้าช่างสังเกตดีจัง

ช่วงสายๆหรือพักเที่ยงป้ามักจะแวะเวียนมาแถวโต๊ะทำงานผม เพื่อจะเก็บถ้วยกาแฟ และทุกครั้งป้าจะชะเง้อมองแก้วน้ำผมว่าพร่องหรือหมดหรือยัง เพื่อที่จะมาเติมให้อีก หลายครั้งที่ผมทำงานจนเพลินโดยจิบน้ำไปเพียงน้อยนิดเท่านั้น ป้าก็จะทักว่า "น้ำไม่พร่องเลย คุณอ๊อดไม่ดื่มน้ำเหรอค่ะ" ผมนั่งนึกว่าป้าช่างเป็นห่วงเป็นใยสุขภาพของพนักงานจริงๆ

เมื่อไม่กี่วันมานี้ผมตัดสินใจว่าจะลดการดื่มกาแฟ ซึ่งปกติผมจะดื่มวันละ 2 แก้ว ผมก็บอกกับป้าในตอนเช้าว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมาเสริฟกาแฟผมแล้วนะ ป้าก็ถามกลับในทันทีว่า "ทำไมเหรอค่ะ" คงด้วยความสงสัย ผมก็ตอบไปว่า "จะรักษาสุขภาพ" และขอให้เสริฟเฉพาะน้ำอุ่นแทน จากนั้นอีก 2 วัน น้ำอุ่นก็มาพร้อมกับน้ำเต้าหู้อุ่นๆ ป้าบอกว่า "เห็นไม่ดื่มกาแฟแล้ว ก็เลยซื้อน้ำเต้าหู้มาฝาก" (เนื่องจากก่อนหน้านี้ผมสั่งพนักงานคนหนึ่งในสำนักงานที่หารายได้เสริมโดยการทำน้ำเต้าหู้ขาย แต่เนื่องด้วยช่วงนี้งานมากจึงหยุดกิจการชั่วคราว) ป้าคงเห็นว่าผมจะไม่ได้ดื่มแล้วจึงซื้อมาฝาก

ผมไม่สงสัยว่าทำไมพนักงานในฝ่ายผมรักและชื่นชมป้าที่ช่วยเหลืองานพวกเรามากมายหลายอย่าง ทั้งๆที่หลายงานนอกเหนือหน้าที่ของป้า และทุกสิ้นปีเราก็จะเรี่ยไรเงินกันในฝ่ายให้เป็นโบนัส ตอบแทนในความดูแลเอาใจใส่ของป้า และทุกคนก็ให้ความเคารพรักโดยไม่ได้สนใจว่าตำแหน่งป้าจะสูงหรือต่ำเพียงใด เพราะคุณค่าของคนอยู่ที่ผลของงานโดยแท้

แต่ที่ผมชื่นชมป้าที่สุดคือการรู้จักเรียนรู้จากสิ่งรอบข้าง และเรียนรู้จากหน้าที่ที่ตนเองปฏิบัติ บางครั้งลูกน้องผมก็มักแอบไปถามป้าว่าผมดื่มกาแฟแบบไหน ใส่น้ำตาล ใส่ครีมหรือเปล่า นี่เรียกว่า Tacit Knowledge จากการใส่ใจโดยแท้ เห็นไหมครับอายุไม่ใช่อุปสรรคของการพัฒนา