ครูอ้อยชอบการแสดงความคิดเห็นของคุณเอก จตุพร มากค่ะ เรื่องของการอยู่ร่วมกันในสังคม ไม่ว่าสังคมไหนๆ ทำไมต้อง แข่งขันกัน ทำไมต้องทะเลาะกัน โดยเฉพาะเหลือเวลาที่จะใช้ชีวิตเพียงน้อยนิด
ในกมลสันดานของคนทุกคน ย่อมมีความอยาก  หรือ  ที่เรียกว่า  ทะยานอยาก 
มีมาก  หรือ  น้อย  ลดหลั่นกันไป 
เมื่อมีมาก  ก็เกิดการแข่งขันกันเพื่อไปสู่เส้นชัยและสิ่งที่ตั้งขึ้นมาเป็นรางวัลแห่งความเก่ง  
เรา..หมายถึง  หลายๆคน  ถูกปลูกฝังกันมาแบบนี้ 
ไม่มีถูก  และไม่มีผิด  เมื่อผลของการแข่งขันนั้นเป็นผลผลิตไปในทางที่ดี 
แต่..ตรงกันข้าม..ผลของการแก่งแย่ง  หรือการแข่งขัน  อาจจะมากเกินพอ  หรือไม่มีความพอเพียง  จึงเกิดโศกนาฎกรรมอยู่เนืองๆ   
เลิกเถิด  พอเถิด  กับการแข่งขันกันและกัน  เมื่อไม่ได้ในสิ่งที่หวัง  เพราะความหวังนั้น  มันมีเพียงหนึ่งเดียว  หรืออีกนัยหนึ่งนั้น  คือ  ความสมหวังของทุกคนอยู่ในจุดเดียวกัน  มุ่งหวังสิ่งที่เดียวกัน  ย่อมเกิดการสมหวังและผิดหวัง 
คนที่สมหวังอยู่ในอัตราน้อยกว่าคนที่ผิดหวังมากนัก 
ดังนั้นจึงเกิดการพูดจาเหน็บแนม  แกมประชด  พูดว่าต่อหน้าไม่ได้  ก็พูดว่าลับหลัง 
หวังว่าจะประหัดประหารกันให้แดดิ้นไป  เพื่อกำจัดคู่แข่งของตน  ด้วยมองว่า  เพื่อนนั้นเป็นคู่แข่งขัน  สมควรจะกำจัดให้หมดเสี้ยน  หรือขวากหนามไป  
จนในที่สุด  ก็เกิดการทะเลาะเบาะแว้งกัน  ไม่มีที่สิ้นสุด  จากหนึ่งครั้ง  เป็นสองครั้ง  จากเบาๆ  เป็นรุนแรงขึ้น  จนเกิดสงคราม...
เฮ้อ!   แข่งขันกันทำไม  ทะเลาะกันทำไม 
โดยเฉพาะ...บางท่านเหลือเวลาน้อยนิด  แบบที่เรียกว่า....โค้งสุดท้ายของชีวิตแล้ว  ก็มี.....