ทั้งนี้ในการแสดงโขนของไทยก็มีเคล็ดลางที่เชื่อถือและปฏิบัติกันมาตั้งแต่โบราณจนถึงบัจจุบันซึ่งบางท่านยังไม่ทราบว่าจึงเล่าให้ฟังดังนี้นะคะ
ในการแสดงโขนมีเคล็ดลางที่เชื่อถือและห้ามปรามกันสืบมาหลายอย่างซึ่งในมากล่าวในนี้เป็นบางอย่าง เช่น ในการจัดการแสดงนาฏกรรมไทยบนเวทีทั้งโขนและละครนับตั้งแต่ดนตรีเริ่มโหมโรงก่อนแสดงไปจนยุติการแสดง ถือกันว่าผู้ที่มิได้แต่งตัวเข้าร่วมการแสดงจะเดินผ่านเวทีมิได้ แม้แต่ผู้ร่วมงานบนเวทีก็ต้องให้แต่งกายอย่างผู้แสดง ซึ่งอาจแต่งแต่งเป็นเสนาโขนก็ได้ จึงจะเดินผ่านบนเวทีและทำงานเกี่ยวกับการแสดงบนเวทีได้ เพราะถือเสมือนว่าผู้แต่งกายเช่นนั้นแล้วไม่มีใครมองเห็นตัวถ้าผู้มิได้แต่งกายดังกล่าวขึ้นไปเดินผ่านบนเวที ถือเป็นการผ่าฝืนและจะถูกตำหนิหรือประนามว่าเป็นผูไม่คารวะต่อครูบาอาจารย์ ทางนาฏศิลป์และดุริยางคศิลป์ทั้งเทวดาและมนุษย์ เพราะถือถือกันว่าตั้งแต่ปี่พาทย์โหมโรงแล้วนั้นได้อัญเชิญเทพเจ้าและครูบาอาจารย์ที่ล่วงลับไปแล้วให้ลงมาสิงสถิตรับความเคารพของศิษยานุศิษย์ ณ บริเรณนั้น ศิลปินทุกคนต้องระมัดระวัดและมีสัมมาคารวะ คนทั้งหลายที่ทราบเรื่องดี จึงไม่กล้ากรำกรายและผ่าฝืนประเพณีดังกล่าว
น่าสนใจมาก ครับ