รันทดใจจัง

ทุกเช้าระดูและรับฟังข่าวเรื่องเล่าเช้านี้ และก็ทำอะไรไปเรื่อย เกี่ยวกับภารกิจช่วงเช้า ใครกันนะที่เรียกร้องสิทธิการเท่าเทียมระหว่างชายหญิง เพราะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก ผู้หญิงอีกต่างหากที่ต้องรับภาระหนักขึ้น จากเดิมเคยทำแค่งานบ้าน แต่พอมีการเรียกร้องสิทธิอะไรนั่น ภาระงานบ้านก็หนักพอแล้ว แถมต้องมาทำงานนอกบ้านอีก แต่ถ้ามองในแง่ดีถือซะว่า ออกมาเปิดโลกทัศน์ซะบ้างเนอะ  ฉันก็ไม่แตกต่างเลยนะเนี่ย แม่บ้านทุกคนที่ทำงานนอกบ้านด้วยก็คงไม่แตกต่าง ไม่ต้องบอกหรือสาธยายกันมากหรอกว่า เช้ามาต้องทำอะไรกันบ้าง เฮ้อ! แค่คิดก็เหนื่อยแล้วมั้ยล่ะ มาเรื่องข่าวกันดีกว่า สถานการณ์ภาคใต้เมื่อวานนี้ ทหารหาญถูกยิงที่หัว ตายคาที่ แล้วเขาก็นำภาพตอนก่อนทหารผู้นี้จะเสียชีวต ขณะช่วยชีวิตนักข่าวมาให้ดูด้วย และมีการสัมภาษณ์ภรรยาผู้ตาย ดิฉันฟังน้ำเสียงของภรรยาทหารผู้นั้นแล้วก็ ทึ่งค่ะ  เขาสมเป็นภรรยาทหารหาญ น้ำเสียงหนักแน่น แสดงถึงความกล้า และอดทน และยอมรับ  ดิฉันคิดว่า แม่บ้านอย่างเราน่าจะเอาเยี่ยงอย่าง และพ่อบ้านเองก็น่าจะเห็นใจพวกเราเหล่าแม่บ้านด้วย ว่าไปนั่น ดิฉันรับฟังมาแล้วก็ได้แต่เห็นใจนะคะ  ไม่ทราบประชาชนคนภาคใต้ที่เป็นแหล่งของการเกิดสถานการณ์เช่นนี้ เขารับฟังแล้ว เขารู้สึกกันเช่นไร  หรือเขายังจะให้มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า  เขาน่าจะคิดแก้ปัญหา ไม่ใช่สร้างปัญหา ถึงเวลาหรือยังที่คนในพื้นที่เองนั่นแหละ  ที่จะต้องออกมาปกป้องและเร่งปฏิบัติการอะไรสักอย่าง คนอื่นที่ไม่ใช่คนในพื้นที่ เขายังเสียสละเพื่อแผ่นดินเกิดของคุณ  แล้วพวกคุณสร้างสถานการณ์นี้เพื่อใคร ลองมาคิดว่าเพื่อตัวคุณเองบ้างสิ คุณควรจะทำอย่างไร