ชะตาฟ้าลิขิต กับหนทางชีวิตที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็น

ตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย  ก็ตั้งคำถามกับตัวเองมาตลอดว่าเรียนไปทำไม หลายต่อหลายคนก็ถามมาว่าจบไปจะไปทำอะไร

ออยเองไม่ใช่คนเรียนเก่ง ไม่ใช่เด็กกิจกรรม เป็นคนไม่มีอะไรโดดเด่นในตัวเอง เหมือนเรียนไปวันๆ โดยไร้จุดหมาย หวังเพียงแค่ใบปริญญามาประดับตัว เพื่อไม่ให้อายเพื่อนๆ ที่เรียนด้วยกัน

จนกระทั่งเรียนจบ (ซึ่งกว่าจะผ่านไปได้ก็คางเหลืองไปเหมือนกัน) วิทยาศาสตร์บัณฑิต สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์  ถามว่ารู้อะไรจริงๆจังๆ ในสาขาที่เรียนมาบ้าง ถ้าจะให้ตอบแบบเต็มๆ เสียงคงไม่มี ที่ได้มาก็แค่งูๆ ปลาๆ แต่ก็พอถูไถไปได้

ไม่เคยคิดว่าจะได้มาทำงาน ณ จุดนี้

  • งานที่เหมือนเป็นคนใจบุญ
  • งานที่เหมือนเป็นคนดีเลิศประเสริฐศรี
  • งานที่เหมือนเป็นคนเสียสละ โอบอ้อม อารี
  • งานที่เหมือนทุ่มเทชีวิตเพื่อมวลชนผู้ด้อยโอกาส
  • งานที่เหมือนทำให้ชีวิตดูดีมีชาติตระกูลขึ้นมา

กับการทำงานที่ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร ว่าตัวเองจะทำได้ดีแค่ไหน ประสบการณ์ทำงานที่ไม่เคยมีมาก่อน และไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับคนเหล่านี้มาก่อน ทั้งๆ ที่จะว่าไปเรื่องเหล่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัวเท่าไหร่ ถ้าออยจะใส่ใจกว่านี้ซักนิด

แต่พอได้ลองจึงได้รู้ว่ามันไม่ยากเกินไป เราไม่ต้องช่วยอะไรเค้ามากด้วยซ้ำ เราแค่ช่วยเสริมในส่วนที่เค้าขาดหาย

  • เป็นตาให้กับน้องที่เค้ามองไม่เห็นได้เท่าเรา
  • เป็นแขนให้กับน้องที่ไม่สามารถหยิบจับได้เท่าเรา
  • เป็นขาให้กับน้องที่ไม่สามารถเดินได้เท่าเรา

แต่ออยยังไม่เคยเป็น "หู" และ "ปาก" แต่ก็คิดว่าถ้ามีโอกาสมันคงไม่ยากเกินไปที่จะสื่อสารให้เราได้รับรู้ซึ่งกันและกัน

กับโชคชะตาที่ได้พบทำให้รู้ว่าบางทีเราก็ไม่อาจรู้ได้ว่าชะตาฟ้าจะลิขิตให้เราต้องเดินไปในทางไหน แต่ออยก็ดีใจที่ได้เดินมาตามถนนสายนี้ มันอาจจะไม่ใช่ทางที่ออยเลือกหรืออยากเดิน แต่วันนี้ออยก็เต็มใจที่จะเดินต่อไปพร้อมกันเพื่อนร่วมทางอีกหลายๆ คนที่ไม่ทราบต้นทางที่ท่านมา แต่รู้ว่าเรามีปลายทางเดียวกัน