หลักท่านก็วางไว้แล้ว ทางก็มีอยู่แล้ว ผู้ชี้ทางก็มีอยู่แล้ว(คือพระธรรมอันเป็นตัวแทนของพระพุทธองค์) ไม่ต้องคิดใหม่ หาทางให้เจอแล้วออกเดินทางด้วยกันเถิดครับ

สวัสดีครับ

        หายหน้าหายตาไปเสียหลายวัน  จริงๆ แล้วไม่ได้ไปไหนหรอกครับ  ยังวนเวียนอยู่แถวนี้  บางคนอาจเสียโอกาสอ่านธรรมะก่อนนอนไปเสียเลย

        ที่หายไปนั้นมีเหตุผลครับ

        เหตุผลก็คือ  หลังจากได้เขียนบทความไปบ้าง  ทำให้ผู้เขียนต้องมานั่งทบทวนตัวเองสักหน่อยว่า  สิ่งที่ได้สื่อไปนั้นตรงกับเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่  ซึ่งสรุปได้ว่ายังอยู่ในทาง  แต่เริ่มจะเบนเข็มออกไปนิดๆ  ทำให้ต้องมานั่งวางแผนใหม่ว่าจะเอายังไงดี  และขอบันทึกเป้าหมายไว้ในที่นี้เสียเลย  เพื่อตัวเองจะได้เตือนความจำ  และผู้อ่านจะได้เข้าใจผู้เขียนด้วย  หากไม่ได้ตอบบางคำถาม  หรือตอบแบบไม่ละเอียดนัก

        เป้าหมาย(ไม่แน่ใจว่าจะใช้คำว่า วัตถุประสงค์ ดีกว่าหรือไม่ แยกสองคำนี้ไม่ออกครับ)ที่วางไว้มีดังนี้ครับ

  1. เนื้อหาทั้งหมดต้องเหมาะกับชุมชนแห่งนี้  ซึ่งเป็น(ชนชั้นที่สมมติกันว่า)ชนชั้นปัญญาชน  โดยวัดจากระดับการศึกษานะครับ  (ซึ่งจริงๆ แล้วการเรียนสูงก็ไม่ได้หมายความว่าคนผู้นั้นจะเป็นปัญญาชนจริง)  ฉะนั้นก็จะเน้นไปในทางที่พอจะพิสูจน์กันได้บ้าง  ตามหลักตรรกะที่เราเรียนมา  จะกล่าวถึงเรื่องเหนือวิสัยมนุษย์ก็ดูไม่เหมาะและไม่จำเป็นด้วย
  2. เนื้อหาต้องมุ่งไปที่แก่นแกนของพระพุทธศาสนา(ตามที่ผู้เขียนเข้าใจ)  ไม่ไปยุ่งกับส่วนที่เป็นกระพี้  หรือส่วนที่ไม่ตรงกับพุทธประสงค์(ซึ่งเคยตรัสว่าทรงมุ่งสอนแต่เรื่อง ทุกข์ และการดับทุกข์ เท่านั้น) 
  3. เนื้อหาส่วนใหญ่จะเป็นการถ่ายทอดมาจากผู้ที่ผู้เขียนเห็นว่าน่าเชื่อถือ  และมีแหล่งอ้างอิง  ถ้าส่วนไหนเป็นความเห็นของผู้เขียนเองก็จะแยกไว้อย่างชัดเจน และพยายามแสดงความเห็นให้น้อยที่สุด  เพราะถือว่าตัวเองยังเขลาอยู่มาก
  4. แสดงให้เห็นความสำคัญของพุทธศาสนา  ในส่วนที่ทำให้เรารู้ว่าพุทธศาสนานั้นเหมาะกับคนที่อยู่บนโลก  ไม่ใช่เป็นเรื่องไร้สาระ, เรื่องศีลธรรมทั่วไป  หรือเป็นเรื่องเหนือวิสัยที่มนุษย์จะทำได้  เพราะถ้าหวังเพียงแค่นั้น  ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมีพุทธศาสนา
  5. เนื้อหาส่วนใหญ่จะเข้าใกล้แหล่งอ้างอิงที่น่าเชื่อถือที่สุดคือพระไตรปิฎก  โดยความจริงแล้วผู้เขียนอ่านภาษาบาลีไม่ออก  ไม่เคยสัมผัสพระไตรปิฎกจริงๆ  อาจมีบ้างก็พระไตรปิฎกฉบับประชาชน(ซึ่งไม่ค่อยได้แตะ)  แต่อาศัยคำสอนจากผู้ที่เชื่อถือได้ว่าแตกฉานในพระไตรปิฎก  และท่านก็อ้างแหล่งอ้างอิงไว้ชัดเจน

        ด้วยความที่เราห่างจากพุทธปรินิพพานนานมาก  หลายสิ่งได้เปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัย  ภาษาที่เราใช้พูดกันก็ต่างกัน  คำต่างๆ ก็ถูกตีความหมายต่างจากเดิม หรือกลับหน้ามือเป็นหลังมือเสียทีเดียว  จำเป็นที่เราต้องมาทำความเข้าใจ  และศึกษากันมากกว่าเดิม

        พอพูดถึงพุทธศาสนาหลายท่านอาจเบือนหน้าหนี  แล้วไล่ให้ไปพูดกันในวัด  หรือไม่ก็หาว่าไม่จำเป็น  มันเหมาะสำหรับคนแก่ไปเสีย

        นี่แหละเป็นจุดหนึ่งที่ทำให้ผู้เขียนต้องใช้ความพยายามที่จะช่วยเผยแผ่พระพุทธศาสนา(ที่คิดว่าแท้) ให้เข้าใจกันอย่างแพร่หลาย  โดยเฉพาะกลุ่มคนอย่างท่านผู้อ่านนี่แหละ  สิ่งเหล่านี้เป็นความเสี่ยงอย่างหนึ่งที่ผู้เขียนอาจโดนด่าว่าได้(ด้วยที่รู้ทั้งรู้ว่ารู้ไม่พอ หรือรู้น้อยมาก แต่ดันใจใหญ่ และไม่รู้ว่าเราจะตายวัยตายพรุ่ง  มีโอกาสก็ต้องคว้าไว้ก่อน)  เพราะหลายอย่างอาจขัดกับสังคมปัจจุบัน  ที่นับวันจะพึ่งสิ่งที่นอกเหนือตัวเองไปเรื่อยๆ  เทวดาอารักษ์จึงผุดเป็นดอกเห็ด  มิหนำซ้ำก็เชื่อตามกระแส  ไม่มีปัญญาพอที่จะแยกของจริงของปลอมได้

        เมื่อกาลเป็นดังนี้ปัญหาของสังคมก็เกิด  คนก็แสวงหาแต่ที่พึ่งภายนอก  ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่เป็นที่ต้องการของชาวพุทธที่แท้เลย  เทวดาก็อยู่แต่เทวดา  อย่าไปรบกวนท่านเลยครับ  ท่านก็มีความทุกข์ของท่านเหมือนกัน  แล้วเราก็ไม่มีปัญญาแยกออกว่าท่านเป็นของจริงหรือเปล่า  อีกทั้งของเหล่านี้มันผลุบๆ โผล่ๆ จับให้มั่นคั้นให้ตายไม่ได้  บทจะโผล่ก็โผล่  บทจะหายก็หาย  เป็นความสามารถของแต่ละคนจะเห็นได้  ซึ่งสิ่งเหล่านี้ผู้เขียนจะเลี่ยงมากที่สุด  และสิ่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่สาระสำคัญของพระพุทธศาสนาด้วย

        อย่าเอาเวลาและทรัพย์สินไปส่งเสริมพวกมิจฉาชีพเลยครับ  เอาเวลามาพัฒนาจิตใจเราดีกว่า  ได้ผลแน่นอน  หลักท่านก็วางไว้แล้ว  ทางก็มีอยู่แล้ว  ผู้ชี้ทางก็มีอยู่แล้ว(คือพระธรรมอันเป็นตัวแทนของพระพุทธองค์)  ไม่ต้องคิดใหม่  หาทางให้เจอแล้วออกเดินทางด้วยกันเถิดครับ

        งานเขีนเหล่านี้เป็นสิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนจริงจังมาก  หมดเวลากับการค้นหา(ไม่เชิงค้นคว้า) และหมดเงินไปพอสมควร  ก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพอจะเป็นประโยชน์แก่ท่านผู้อ่านบ้าง  แค่ท่านแวะมาอ่านก็เป็นกำลังใจมากหลายแล้วครับ  ด้วยคิดอยู่เสมอว่าตัวเองยังเขลาอยู่มาก  และเชื่อเหลือเกินว่าหลายท่านในสังคมแห่งนี้เป็นผู้ใหญ่(ไม่จำเป็นที่จะต้องอายุมาก) และรู้กว้างและรู้ลึกกว่ามาก  ผู้เขียนก็หวังให้ท่านช่วยว่ากล่าวตักเตือนบ้างในสิ่งที่เห็นผิด  พร้อมให้ขนาบเต็มที่ครับ

เจอกันบทความหน้าครับ

ธรรมะสวัสดีครับ
ธรรมาวุธ