สาวโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้ารายหนึ่งที่กาฬสินธุ์ แม้จะอายุเพียง 25 ปี แต่เธอเป็นคนที่มีความเชื่อทางพุทธศาสนาอย่างมาก และเป็นที่แปลกใจของหลายคนที่เห็นคนในวัยนี้  ทำบุญที่วัดอยู่เป็นประจำ

เธอเชื่อในเรื่องกฎแห่งกรรม ทำดีได้ดี เธอพยายามใช้หลักธรรมนำทางชีวิต ไม่ลุ่มหลงมัวเมากับอบายมุข สิ่งยั่วยุเช่นเพื่อนในวัยเดียวกันกับเธอ เธอจึงตั้งหน้าตั้งตาทำงานเย็บเสื้อผ้าเก็บหอมรอมริบมาตลอด โดยมีความหวังว่า ชีวิตในวันข้างหน้า คงจะดีขึ้นกว่านี้อย่างแน่นอน

เธอก็เหมือนกับอีกหลายคนที่ชอบตรวจดูดวงชะตา อยากรู้ถึงชีวิตในอนาคตของตัวเอง และประเด็นหนึ่งที่เธอสนใจถามไถ่อยู่เสมอ คือ เนื้อคู่ของเธอเป็นคนแบบไหน


ไปดูหมอทีไร ได้ยินคำทำนายแล้ว หัวใจห่อเหี่ยวทุกครั้ง กับคำทำนายว่า ยังไม่มีโอกาสได้เจอเนื้อคู่เลย คงอีกนานแสนนาน หรืออาจจะไม่ได้เจอเลยก็ย่อมได้

ผู้หญิงหลายคนอยากที่จะมีคู่คิด คู่ใจคอยดูแลเอาใจใส่เช่นกัน เธอเห็นเพื่อนในวัยเดียวกัน มีคู่รักกันทั้งนั้น เธอได้แต่อิจฉาตาร้อนอยู่เสมอ เมื่อไปวัดทำบุญบ่อยๆ ฟังเทศน์ฟังธรรมะอยู่เรื่อยๆ ทำให้เธอเริ่มปลง ทำใจได้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นคงเป็นเวรเป็นกรรมเก่าของเธอ ที่ทำให้เธอคลาดแคล้วไม่พบเนื้อคู่ในชาตินี้... เธอคงอยู่เป็นโสดตลอดชีวิตแน่ๆ.....

น้องที่ตลาดโต้รุ่งนำเรื่องนี้มาเล่าให้นายบอนฟัง เฮ้อ เวรกรรม....

เรื่องเนื้อคู่นั้น ไม่น่าจะใช่เวรกรรม ความจริงเพราะเนื้อคู่ยังไม่มาต่างหาก
ก็เธอทำงานโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเล็กๆ ซึ่งมีแต่เพื่อนผู้หญิง ทำงานเสร็จกลับบ้าน มีเวลาว่างก็ไปทำบุญที่วัด แล้วจะมีโอกาสไปพบเนื้อคู่ตอนไหนล่ะเนี่ย....

เจอแต่เพื่อนผู้หญิงที่โรงงาน เจอผู้สูงวัยที่วัด ไม่ค่อยมีโอกาสได้ไปพบปะผู้คนมากหน้าหลายตา แล้วจะไปพบเนื้อคู่ได้เอย่างไร จะรอให้หล่นมาจากฟากฟ้าเช่นนั้นหรือ....

..เหมือนกับหลายคนที่มัวแต่พร่ำบ่นในโชคชะตาของตนเองว่า ทำไมถึงไร้คู่ แต่วิถีชีวิตของตนเองไม่มีโอกาสได้พบปะกับคนอื่นๆมากนัก


เฮ้อ เวรกรรม