หลายวันที่ผ่านมา โต๊ะเล๊าะ ตงเยต อายุสักประมาณ 60 ปี เป็นตัวแทนมุสลิมจาก อ.กงหรา ได้มาหาผมที่สำนักงานฯ เพื่อจะชวนไปหา ผอ.รพ.พัทลุง (เป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัด) แต่เผอิญผมเดินทางไปเป็นวิทยากรที่ อ.ป่าบอน จึงไม่ได้เจอกัน ท่านฝากเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ เพื่อขอให้ผมติดต่อกลับด้วย ผมก็ได้ติดต่อกลับหลังได้รับทราบแล้ว สำหรับโต๊ะเล๊าะฯ นี้ผมได้รู้จักท่านตอนไปเป็นวิทยากรนำเสวนา "เสริมสร้างความเข้าใจเรื่องสิทธิบัตรทอง" ที่ อ.กงหรา เมื่อหลายเดือนก่อน

     ผมได้นัดหมายกับท่านว่าให้มาในวันนี้ประมาณ 10 โมงเช้า เพราะว่าช่วงบ่ายจะออกไปที่ประชาคมตำบลลำสินธ์อีก ประมาณ 9.45 น.ก็เห็นท่านเดินขึ้นมาครับ จึงได้ชวนเดินออกกำลังกันไปที่ รพ. (อยู่ตรงกันข้ามกับ สสจ. คนละฝั่งของถนนราเมศวร์) ตกลงผมก็ได้ทราบว่า วันนี้ท่านนำหนังสือจากสำนักงานคณะกรรมการกลางอิสลามจังหวัดพัทลุง เรื่องขอความอนุเคราะห์ให้มีที่ละหมาดอย่างเป็นกิจลักษณะที่ รพ.พัทลุง ไปยื่นให้ ผอ. เพราะขณะนี้ไปรวมอยู่กับตึกผู้ป่วย (ตึกปิด ไม่ได้ใช้) เมื่อเวลาละหมาดช่วงค่ำ จะไม่ค่อยมีคนกล้าไปใช้ โดยเฉพาะสตรี ท่านบอกว่ามีคนไปบอกเรื่องนี้บ่อยมาก แต่ก็ไม่เคยได้เห็นกับตาตัวเองหรอก

     ตกลงว่าเมื่อไปเจอตัวแทน ผอ.รพ.พัทลุง (เลขาฯ) และหนังสือก็ผ่านระบบธุรการ ไปแล้ว ซึ่งทราบว่าท่าน ผอ.รพ.ไปตรวจคนไข้ OPD ด้วย ผมก็ได้พยายามพูดให้โต๊ะเล๊าะฯ เห็นว่า ผอ.รพ.พัทลุง (นพ.สมนึก เชื้อทอง) ได้เวลาอย่างคุ้มค่า ว่างก็จะออกตรวจคนไข้ทันที เดินผ่านไปทางห้องตรวจก็เห็นคนรอกันอยู่หน้าห้องตรวจเยอะมาก ผอ.รพ.ก็นั่งอยู่ในห้องตรวจห้องหนึ่งจริง ๆ อันนี้โต๊ะเล๊าะฯ ก็เห็นและแสดงความเห็นใจออกมา ว่าคงเหนื่อยน่าดู เพราะมีคนรออยู่อีกเยอะมาก

     และตอนที่กำลังเดินไปดูพื้นที่ของ รพ.จริง ๆ ผมก็เล่าไปพลางว่าจากที่เคยเข้าร่วมประชุมพร้อมกันนั้น ผอ.มีแผนการสร้างห้องละหมาดให้ โดยจะแยกชาย-หญิงเรียบร้อย แต่ติดที่ต้องเครียร์พื้นที่เพื่อรับตึกใหม่ ด้วยเนื้อที่ รพ.มีจำกัดมาก และคับแคบ เลยต้องไปใช้ห้องละหมาดในที่ที่ท่านรับเรื่องมาจากผู้ใช้บริการนั่นแหละครับ ก่อนที่ผมจะเดินนำไปดูพื้นที่จริง ท่านเข้าใจครับ และก็ขอให้ผมช่วยประสานให้ว่างั้นก็ขอติดไฟให้สว่าง ๆ ไปพลาง ๆ ก่อนก็ได้ ส่วนกับเพื่อน ๆ มุสลิมด้วยกัน ท่านจะกลับไปอธิบายเองอีกครั้งหนึ่ง

     สักเวลา 11.00 น. ผมและโต๊ะเล๊าะฯ ก็บอกอวยพรกันก่อนท่านจะเดินทางกลับ ผมขอบันทึกว่า วันนี้สุขใจใน 2 ประการ คือ

          1. ได้อำนวยความสะดวกให้เพื่อนต่างวัย (โดยไม่อยากนึกว่าทำราชการ ทั้ง ๆ ที่เป็นหน้าที่ข้าราชการ) ตอบแทนที่ท่านเคยอำนวยความสะดวกให้ผมตอนที่ไปทำเวทีฯ ที่ อ.กงหรา

          2. ได้ลดความร้อนของความรู้สึกว่าไม่เป็นธรรม ไม่ได้รับความสะดวก ไม่เอาใจใส่ โดยได้ชักชวนให้ท่านไปเห็นกับตา รับรู้ด้วยใจ ว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย เป็นเพราะการสื่อสารระหว่างกันไม่ทั่วถึงเท่านั้น ก็ด้วยเหตุการณ์ข้อเท็จจริงว่า รพ.พัทลุง พยายามทำเพื่อประชาชนอย่างเต็มที่ ผมไม่ได้พูดโดยปราศจากข้อเท็จจริงเลย