เรื่องเศร้าเลยต้องเคล้าน้ำตา...
เคยมีเรื่องเศร้าใจบางอย่างที่บางทีอาจต้องใช้ระยะเวลาในการแก้ไข แล้วเรื่องก็ขึ้นอยู่กับหลายหลายบริบทไม่สามารถแก้ได้ด้วยตัวเราเองคนเดียว ไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่าการร้องไห้ วันนั้นเลยคิดว่าร้องให้เต็มที่ไปเลย ในใจคิดว่าเอาหละวันนี้ชั้นจะร้องหนักๆไปเลย แล้วหยุดเลยนะ เลยทำอย่างที่คิด ก็ดีค่ะ ได้ผลขึ้นเชียว สบายใจขึ้นเยอะเลย มันเป็นการมุ่งการจัดการกับอารมณ์ที่เรียกว่า emotional coping แต่พอเรียบร้อยกับอารมณ์แล้วก็ต้องกลับมาเรียนรู้การแก้ปัญหาแบบเชิงเหตุเชิงผลกันต่อ แล้วก็มองโลกในแง่ดี มีอารมณ์ขำ ช่วยได้เยอะค่ะ
เอ..วันนี้ครูอ้อยเคยตอบไปแล้วนะคะ เรื่องร้องไห้…งงค่ะ
อ๋อ..พี่อ้อยคะ อันนี้เป็น version
ที่ 2 ค่ะ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ขอบคุณค่ะ * — *</p>
ร้องไห้เป็นสิ่งที่มีประโยชน์อย่างที่หลายท่านได้แสดงความเห็นมาแล้ว แต่หากเราเลือกทางออกให้กับตัวเองโดยการร้องให้บ่อยๆ ผมเกรงว่านานๆเข้าจะกลายเป็นคนซึมเศร้า หดหู่ บ่อน้ำตาตื้น ดังนั้น ร้องไห้แต่พองาม นานๆครั้งดีกว่าครับ ส่วนเรื่องราวต่างๆที่สุมอยู่ในอก น่าจะหาทางออกโดยหาใครสักคนที่เราคิดว่าไว้ใจเขาได้ มาเป็นที่ระบายความใจใจและเป็นที่ปรึกษาครับ บางที่เขาอาจมองเห็นทางออกในมุมที่เรามองไม่เห็นก็ได้ครับ